سکوت اتاق به این معنی نیست که دیگه خبری نیست؛ اتفاقاً حواسمون جمعتر میشه. حتی وقتی همهچیز آرومه، دلِ مادر هنوز بیداره. به هر نفسِ بچهاش گوش میده و حواسش به کوچیکترین تغییری هست.
خستگیِ تن، در برابر ذهنی که لحظهای دست از فکر کردن برنمیداره، فقط یه بخش کوچیک از ماجراست. کمکم میفهمیم استراحت واقعی انگار دیگه فقط یه تصوره، چون حواسمون همزمان دو جاست؛ هم جایی که خودمونیم، هم جایی که بچهمون هست.
این ازخودگذشتگیِ نادیدنی، عمیقترین شکل عشقه. فقط این نیست که از جسم بچهمون مراقبت کنیم. دلنگرانیایه که همیشه باهامونه و باعث میشه حتی وقتی کنارش نیستیم، باز هم حواسمون بهش باشه.
آسون نیست که بفهمیم بعد از مادر شدن، مرز بین زندگیِ خودمون و زندگیِ بچهمون چقدر عوض میشه. میفهمیم اون آزادی که میتونستیم برای مدتی از همهچیز دل بکنیم، جاش رو به یه پیوند همیشگی داده. انگار یه بند ناف عاطفی هست که هیچوقت واقعاً بریده نشده.
اگه این حرفها برات آشناست، برای مطالب بیشتر دربارهٔ پختگی، واقعیتهای مادر بودن کانال ما رو دنبال کن. 🤍
💥@rraavvaann