📝
عادی شدن محاصره، بزرگترین خطر برای ایران✍حسین قتیب
🔸کشورهای عربی منطقه و اسرائیل در پی تحمیل اراده سیاسی و راهبردی خود از طریق تداوم محاصره دریایی آمریکا بر ایران هستند. راهبرد همزمانسازی محاصره دریایی، زمینی و هوایی ایران را نیز باید در همین چارچوب فهمید.
🔸محاسبه راهبردی آنها این است که تا پایان فصل سرما، بدون وارد کردن شوک جدی به بازار جهانی نفت، حلقه محاصره را چنان تنگ کنند که ظرفیت دولت ایران بار دیگر تضعیف شود و تبدیل به قحطی و گرسنگی جمعی و ایجاد شورش و امکان تحمیل اراده سیاسی بر کشور افزایش یابد.
🔸مشکل اساسی این است که طرفهای مقابل، محاصره را ابزاری مؤثر برای اعمال فشار و تغییر موازنه قدرت میدانند.
🔸یکی از بزرگترین اشتباهات راهبردی ایران پس از آتشبس، جدی نگرفتن این تهدید و جلوگیری نکردن از تبدیل محاصره به یک ابزار تثبیتشده فشار بود. اکنون نیز پذیرش محاصره بهعنوان یک واقعیت تحمیلی و تلاش برای سازگار شدن با آن، میتواند اشتباهی حتی بزرگتر باشد.
🔸شکستن محاصره ایران باید به مهمترین اولویت راهبرد نظامی و سیاست خارجی کشور تبدیل شود. محاصرهای که با اتکا به قدرت نظامی تحمیل شده، صرفاً با ابزارهای اقتصادی و دیپلماتیک شکسته نمیشود.
🔸مسئله اصلی بازگرداندن بازدارندگی و تغییر محاسبه نظامی طرف مقابل است. تا زمانی که طرف مقابل تصور کند میتواند بدون مواجهه با هزینههای جدی، دسترسی زمینی، دریایی و هوایی ایران را محدود کند، دلیلی برای کنار گذاشتن این سیاست نخواهد داشت.
🔸در این چارچوب، قدرت نظامی باید به ابزار اصلی شکستن محاصره تبدیل شود و سیاست خارجی در خدمت این هدف قرار گیرد، نه آنکه مدیریت و تحمل محاصره به جای پایان دادن به آن بنشیند.
🔸بحث بر سر فقدان راههای نظامی نیست؛ بحث بر سر فقدان اراده سیاسی و اجماع راهبردی برای اتخاذ تصمیمی است که هدف آن پایان دادن به محاصره باشد. چنین تصمیمی مستلزم پذیرش هزینهها، ارزیابی دقیق خطرات و تعیین یک هدف راهبردی روشن است.
🔸بزرگترین خطر برای ایران، عادی شدن محاصره و تبدیل آن به وضعیت جدید منطقه است. اگر این وضعیت تثبیت شود، محاصره از یک اقدام موقت به ابزاری دائمی برای تحمیل اراده سیاسی تبدیل خواهد شد. جلوگیری از چنین نتیجهای باید در مرکز راهبرد نظامی ایران قرار گیرد.
🆔
@salamsarbedar