شهراد میدری

جاده‌ی پاییزی خیس از نم باران عشق
برگهای زرد و نارنجی سرگردان عشق

یک قدم تو، یک قدم من، گام در گام نسیم
پیش خواهد رفت با ما شوق بی‌پایان عشق

نبض هستی غرق مستی خوش‌طنین از گاممان
می‌تپد با هر تپش، دلهایمان حیران عشق

می‌کشم دست نوازش بر سر موهای تو
می‌شود لبخند زیبای گلی مهمان عشق

نیست از آغوش تو، من را گریزی بعد از این
جرم من دلتنگی است و حکم من زندان عشق

حرفها داری برایم با نگاه غرق ناز
خیره بر چشمان تو هستم دوبیتی‌خوان عشق

هیمه‌ها نم‌خورده و شومینه فکر شعله‌هاست
می‌رسد کم کم به آذر، مهر تا آبان عشق

فالمان و حالمان آمیخته درهم عجیب
هاله ای از نقشمان افتاده در فنجان عشق

خاطرات با تو بودن چکه چکه اشک شد
اشک چیزی نیست جز پس دادن تاوان عشق

واژه هایم برگ برگ از شاخه‌ی پاییز ریخت
دفتر صد برگ من را بوسه زد باران عشق

عاشقانه های #شهراد_میدری

🔗telegram.me/shahradmeidary
🔗facebook.com/shahradmeidary
🔗instagram.com/shahradmeidary7

آیا تمامی آدمیان عشق را می‌شناسند؟
همان عشقی که خداوند از لحظه ی آفرینش در سرشت انسان‌ها نهاد؟ آیا عشق فلسفه‌ای‌ست کهن؟ یا عشق فقط دوست داشتن بی‌نهایت است... تا آنجا که فرشتگان نیز سر سجده برخاک عشق می‌نهند و از شراب همان معجون سر می‌کشند؟
آیا عشق را می‌توان در واژه‌ای گنجاند، یا هر تعریفی که از آن می‌سازیم، تنها گوشه‌ای از حقیقتش را آشکار می‌کند؟ مگر نه اینکه گاه آدمی، پیش از آنکه معنای دوست داشتن را بداند، دلتنگ کسی می‌شود که هنوز نیامده است؟ پس عشق از کجا آغاز می‌شود.
از شناختن دیگری، یا از رازی که پیش از شناخت، در جان آدمی ریشه دوانده است؟
عشق، گاهی عجیب‌ترین شکل حضور است آنجا که هیچ دستی در دستت نیست، اما تمام وجودت از لمس خاطره‌ای گرم می‌شود؛
جایی که فاصله، معنای خودش را از دست می‌دهد و نبودن، چنان در جان آدم ریشه می‌دواند که حتا سکوت هم از نام کسی لبریز می‌شود.
می‌دانی ...من از آن هرم نفس‌ها حرف می‌زنم که در سرمای نبودنت، هنوز گرمای آغوشت را به یاد می‌آورند؛ از شراب عشقی که هرچه از عمرش می‌گذرد، طعمش در جان عمیق‌تر می‌شود. از هزاران افسوس برای لحظه‌هایی که روزگار از ما دریغ کرد و از بوسه‌ای که گاهی تمام ناگفته‌های یک عمر را در سکوتی کوتاه جای می‌دهد.
من هنوز هم در جاده‌ای میان دیروز و فردا قدم می‌زنم.
با تو، با خاطره ی آغوشت و با دفتری که هرچه در آن می‌نویسم، برای گفتن از عشق کم می‌آورد...
بنگر به عشق ... بنگر به عشق.

#شهراد_میدری

🔗telegram.me/shahradmeidary
درود بر دوستان و همراهان بزرگوار و فرهیخته
سپاسگزارم از همراهی پرمهرتان و از واژه واژه‌ی زلالتان...

باران پاییزی، آرام و پیوسته بر سنگفرش خیابان می‌نشست. نگاهم به قدم‌های عابرانی بود که یکی پس از دیگری بر پیاده‌روی خیس می‌گذشتند و خاطرم،دور از خیابان در آسمانِ سال‌های رفته پرسه می‌زد.
لکه‌ای از گل به کناره‌ی کفشم چسبیده بود کفشی که روزگاری، در پیِ توپ، کوچه‌های خاکی را زیر پا می‌گذاشت. چه فاصله‌ای میان آن کفش‌های خاک‌آلود و این قدم‌های آهسته افتاده بود؛ میان روزهایی که دویدن و افتادن، تمام دلخوشی‌ام بود و امروز که ....
کفش‌های کودکی‌ام هنوز به سال‌های دور می‌رسند، من اما از همان دیوار، هرگز عبور نکرده‌ام.
آیا دلتنگی‌هایم هم‌پای سال‌هایم بزرگ نشده‌اند؟
یا این کفش‌های آرزوست که دیگر به پای من نمی‌آید؟
آدم همیشه از آنچه پشت سر گذاشته، دور نمی‌شود؛ گاهی تمام راه را می‌رود تا بفهمد هنوز همان‌جاست.
نمی‌دانم... شاید سال‌هاست شعر، آرام‌آرام مرا از آنِ خود کرده است.آه شعر....آه
انگار هر شعر، نه پایانِ حرفی که آغازِ حسرتی تازه است.
همان ترانه‌ای‌ست که سال‌ها پیش، میان هیاهوی کودکی، در گوشم زمزمه شد؛ ترانه‌ای که در کودکی فقط صدایش را می‌شنیدم، اما سال‌ها گذشت تا معنای اندوهش را بفهمم.
شاید سرنوشت من همین باشد....
دوست داشتنت در سکوتِ واژه‌ها، و رسیدن به تو، حتا وقتی دیگر چیزی برای گفتن ندارم.

#شهراد_میدری
🔗telegram.me/shahradmeidary