راه روستای رهن از زیر پلی عبور میکند که ارتفاع آن بهگونهای است که با عبور یک خودروی بلندتر و حتی با چند قطره باران، مسیر رفتوآمد مردم با مشکل مواجه میشود.
آیا میتوان نام این را راه مناسب و خدمترسانی شایسته به مردم روستا گذاشت؟
از یک سو، مردم رهن سالهاست چشمانتظار یک مسیر ایمن و استاندارد هستند؛ از سوی دیگر، در کلانشهرها برای ساخت روگذرها و تقاطعهای غیرهمسطح، صدها میلیارد تومان هزینه میشود.
عدالت در راه به چه معناست؟!
آیا جان و امنیت مردم یک روستای کوچک، ارزش کمتری دارد؟
آیا نباید برای مردم رهن، حداقل یک راه ایمن، استاندارد و قابل استفاده در تمام فصول فراهم شود؟
اگر با یک بارندگی، مسیر روستا دچار مشکل میشود، باید پرسید:
مسئول تأمین راه ایمن برای مردم رهن کیست و این مشکل چه زمانی برای همیشه حل خواهد شد؟
عدالت فقط ساخت پروژههای بزرگ در کلانشهرها نیست؛
عدالت یعنی مردم روستاهای کوچک نیز از حق طبیعی خود برای داشتن راهی ایمن و استاندارد برخوردار باشند.
کنشگر اجتماعی، حسین قاسمی @Gonapa
@harfeGonabad