انجمن باطنی شعائر

🔹 حسن بن سلیمان حلی رضوان الله علیه به نقل از کتاب بصائر الدرجات تالیف مرحوم سعد بن عبد الله قمی روایت کرده است:

✍ [۲۷۸/ ۱] حَدَّثَنَا أَحْمَدُ وَ عَبْدُ اللَّهِ ابْنَا مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحُسَيْنِ بْنِ أَبِي الْخَطَّابِ وَ الْهَيْثَمُ بْنُ أَبِي مَسْرُوقٍ النَّهْدِيُّ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ السَّرَّادِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ رِئَابٍ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع‌ «أَمَا وَ اللَّهِ لَوْ وَجَدْتُ مِنْكُمْ ثَلَاثَةَ مُؤْمِنِينَ يَكْتُمُونَ حَدِيثِي مَا اسْتَحْلَلْتُ أَنْ أَكْتُمَهُمْ شَيْئاً».

🔸 حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: «آگاه باشید! به خدا سوگند، اگر در میان شما سه مومن می‌یافتم که احادیث مرا [از نااهل] پنهان دارند (نزد خود نگه دارند و بر بیگانگان اعتقادی کتمان کرده و رازدار باشند)، هرگز برای خود حلال نمی‌دانستم که چیزی را از آنان پنهان کنم».

📚 مختصر البصائر، تالیف حسن بن سلیمان حلی، صفحه ۲۷۹، حدیث ۲۷۸، چاپ موسسه النشر الاسلامی

#رازداری_امر_امام #کتاب_مختصر_بصائر_الدرجات #حسن_بن_سلیمان_الحلی #سعد_بن_عبد_الله_اشعری

متن و ترجمه خطبه القاصعة الکاملة (قسمت هفدهم)


«صِفَةُ الشِّيعَةِ وَالْمُحِبِّينَ»

فَمَنْ كَانَ كَذَلِكَ، وَأَحَبَّنِي وَأَحَبَّ سُنَّتِي وَطَرِيقَتِي وَكَلَامِي وَمُوَالَاتِي، فَلْيَلْزَمِ التَّصَاغُرَ لِلرَّبِّ الْعَظِيمِ وَالتَّخَشُّعَ لَهُ، وَلَا تَكُونُوا لِظَنِّ عَدُوِّ اللَّهِ وَعَدُوِّكُمْ مُصَدِّقِينَ، كَمَا قَالَ: «وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقًا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ» (سَبَأٌ: ٢٠). أَنَا وَشِيعَتِي وَأَنْصَارِي وَالْآخِذُونَ بِحُجْزَتِي مِنَ الْقَلِيلِ الْفَرِيقِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ لَمْ يَتَّبِعُوهُ، بِالْيَقِينِ وَالْعِصْمَةِ الْمُتَقَدِّمَةِ لِي وَلِأَنْصَارِي وَشِيعَتِي مِنَ الرَّبِّ الرَّحِيمِ، بِلَا حَوْلٍ لِي وَلَا قُوَّةٍ، بَلْ بِالْعِصْمَةِ وَالتَّوْفِيقِ.

فَكُونُوا مِنَ الَّذِينَ اتَّخَذُوا التَّوَاضُعَ مَسْلَحَةً بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ عَدُوِّهِمْ إِبْلِيسَ وَجُنُودِهِ، فَإِنَّ لَهُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ جُنُودًا وَأَعْوَانًا، وَقَدْ وَجَدَ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ جُنُودًا كَانُوا مِنَ الَّذِينَ يُحَزِّبُونَ الْأَحْزَابَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَعَلَى آلِهِ - وَيَرْفَعُونَ السَّيْفَ عَلَيْهِ، أُولَئِكَ جُنُودُهُ وَأَعْوَانُهُ. كَلِمَةُ حَقٍّ وَقَضَاءٌ مُبْرَمٌ، مَا كَذَبْتُ وَلَا كُذِبْتُ، بَلْ جُنُودٌ بِالِاسْتِكْبَارِ وَالتَّسَافُكِ وَالْإِقْدَامِ، جَبَابِرَةٌ خُيَلَاءُ، يَسْتَكْبِرُونَ أَنَفَةً، لَا يَتَذَلَّلُونَ لِلرَّبِّ الْعَظِيمِ.

فَاجْعَلُوا، رَحِمَكُمُ اللَّهُ، التَّصَاغُرَ لِرَبِّكُمْ نَحْبًا لِأَنْفُسِكُمْ دُونَهُ، وَكُونُوا مِنَ الَّذِينَ: «إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِنَ الشَّيْطَانِ تَذَكَّرُوا فَإِذَا هُمْ مُبْصِرُونَ، وَإِخْوَانُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِي الْغَيِّ ثُمَّ لَا يُقْصِرُونَ» (الْأَعْرَافُ: ٢٠١–٢٠٢).


«ویژگی شیعیان و دوستداران [اهل بیت علیهم السلام]»

پس هر کس چنین باشد و مرا دوست بدارد و سنت، روش، گفتار و ولایت مرا دوست داشته باشد، باید در برابر پروردگار بزرگ فروتنی و خشوع پیشه کند. مبادا گمان دشمن خدا و دشمن خودتان را تصدیق کنید؛ چنان‌که خداوند فرمود:

«و به‌راستی ابلیس گمان خود را درباره آنان محقق یافت و آنان جز گروهی از مؤمنان، از او پیروی کردند.» (سبأ: ۲۰)

من و شیعیانم و یارانم و کسانی که به دامان من چنگ می‌زنند، همان گروه اندک از مؤمنانیم که از او (ابلیس) پیروی نکردند. این امر به سبب یقین و مصونیتی است که پیش‌تر از سوی پروردگار مهربان برای من و یاران و شیعیانم مقرر شده است؛ نه به حول و نیروی من (مستقل از خدا)، بلکه به برکت عصمت و توفیق الهی.

پس از کسانی باشید که فروتنی را سلاحی میان خود و دشمنشان، ابلیس و سپاهیانش، قرار داده‌اند؛ زیرا او از هر امتی سپاهیان و یاورانی دارد. در میان این امت نیز سپاهیانی یافته است؛ کسانی که در شمار افرادی بودند که گروه‌ها و احزاب را علیه رسول خدا صلی الله علیه‌ و آله گرد آوردند و شمشیر بر او کشیدند. آنان سپاهیان و یاوران اویند.

این سخنی حق و حکمی قطعی است؛ نه دروغ گفته‌ام و نه به من دروغ نسبت داده شده است. آنان سپاهیانی هستند که با تکبر، خون‌ریزی و جسارت، به میدان می‌آیند؛ زورمدارانی خودپسند که از سر نخوت تکبر می‌ورزند و در برابر پروردگار بزرگ فروتنی نمی‌کنند.

پس خداوند شما را رحمت کند، فروتنی در برابر پروردگارتان را سرمایه و اندوخته خویش قرار دهید و از کسانی باشید که:

«هرگاه وسوسه‌ای از جانب شیطان به آنان برسد، خدا را به یاد می‌آورند و ناگهان بینا و هشیار می‌شوند؛ اما برادران [شیطانی] آنان، ایشان را در گمراهی پیش می‌برند و از گمراه کردنشان بازنمی‌ایستند.» (اعراف: ۲۰۱–۲۰۲)


الخطبة القاصعة، آخرین خطبه امیر المومنین علیه السلام، نسخه‌ای نویافته از میراث کهن شیعه، به تصحیح اکبر راشدی نیا، صفحه ۱۴، چاپ انتشارات میراث مکتوب


ادامه دارد ان شا الله و محمد، ان شا الله و علی...

متن عربی روایت:

١٥٩ - قال عليه السلام: ولما جعل إلى علي بن موسى الرضا عليهما السلام ولاية العهد دخل عليه آذنه فقال: إن قوما بالباب يستأذنون عليك، يقولون: نحن من شيعة علي عليه السلام.
فقال عليه: أنا مشغول فاصرفهم. فصرفهم. فلما كان في اليوم الثاني جاؤوا وقالوا كذلك، فقال مثلها، فصرفهم إلى أن جاؤه هكذا يقولون ويصرفهم شهرين، ثم أيسوا من الوصول وقالوا للحاجب: قل لمولانا:
إنا شيعة أبيك علي بن أبي طالب عليه السلام وقد شمت بنا أعداؤنا في حجابك لنا، ونحن ننصرف هذه الكرة، نهرب من بلدنا خجلا وأنفة مما لحقنا، وعجزا عن احتمال مضض ما يلحقنا بشماتة أعدائنا.
فقال علي بن موسى [الرضا] عليهما السلام: ائذن لهم ليدخلوا. فدخلوا عليه، فسلموا عليه، فلم يرد عليهم، ولم يأذن لهم بالجلوس، فبقوا قياما، فقالوا:
يا بن رسول الله ما هذا الجفاء العظيم والاستخفاف بعد هذا الحجاب الصعب؟
أي باقية تبقي منا بعد هذا؟
فقال الرضا عليه السلام: اقرؤا «وما أصابكم من مصيبة فبما كسبت أيديكم ويعفوا عن كثير». ما اقتديت إلا بربي عز وجل فيكم، وبرسول الله صلى الله عليه وآله وبأمير المؤمنين عليه السلام ومن بعده من آبائي الطاهرين عليهم السلام عتبوا عليكم، فاقتديت بهم.
قالوا: لماذا يا بن رسول الله؟
قال [لهم]: لدعواكم أنكم شيعة أمير المؤمنين علي بن أبي طالب عليه السلام.
ويحكم إنما شيعته الحسن والحسين عليهما السلام وسلمان وأبي ذر والمقداد وعمار ومحمد بن أبي بكر، الذين لم يخالفوا شيئا من أوامره، ولم يرتكبوا شيئا من [فنون] زواجره.
فأما أنتم إذا قلتم أنكم شيعته، وأنتم في أكثر أعمالكم له مخالفون، مقصرون في كثير من الفرائض [و] متهاونون بعظيم حقوق إخوانكم في الله، وتتقون حيث لا تجب التقية، وتتركون التقية [حيث لا بد من التقية].
لو قلتم أنكم موالوه ومحبوه، والموالون لأوليائه، والمعادون لأعدائه، لم أنكره من قولكم، ولكن هذه مرتبة شريفة ادعيتموها، إن لم تصدقوها قولكم بفعلكم هلكتم إلا أن تتدارككم رحمة [من] ربكم.
قالوا: يا بن رسول الله، فانا نستغفر الله ونتوب إليه من قولنا، بل نقول - كما علمنا مولانا - نحن محبوكم، ومحبوا أوليائكم، ومعادوا أعدائكم.
قال الرضا عليه السلام: فمرحبا بكم يا إخواني وأهل ودي، ارتفعوا، ارتفعوا فما زال يرفعهم حتى ألصقهم بنفسه، ثم قال لحاجبه: كم مرة حجبتهم؟ قال: ستين مرة.
فقال لحاجبه: فاختلف إليهم ستين مرة متوالية، فسلم عليهم وأقرأهم سلامي فقد محوا ما كان من ذنوبهم باستغفارهم وتوبتهم، واستحقوا الكرامة لمحبتهم لنا وموالاتهم. وتفقد أمورهم وأمور عيالاتهم، فأوسعهم بنفقات ومبرات وصلات ودفع معرات.