موسسه پژوهشی کودکان دنیا

در تقویم بین‌المللی، از ۹ تا ۱۵ نوامبر (۱۸ تا ۲۴ آبان) به نام هفته‌ی صلح و علم نامگذاری شده است.
این مناسبت بر این نکته تأکید می‌کند که علم صرفاً به معنای کشف و توسعه‌ی فناوری نیست، بلکه به معنای به‌کارگیری اخلاقی، فراگیر و همگانی دانش نیز هست.

این هفته فرصتی است تا معلم‌های علوم پایه (ریاضی، علوم، فیزیک، شیمی، زیست‌شناسی و ...) به این پرسش‌ها بیندیشند:
چگونه علم می‌تواند به تقویت صلح و همکاری کمک کند؟ چه سازوکار آموزشی‌ای در خدمت صلح است؟

در همین راستا، کارگروه علوم مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا نشستی تدارک دیده است برای گفت‌وگوی جمعی و ایده‌پردازی درباره‌ی این پرسش‌ها. از معلمان علوم پایه دعوت می‌کنیم در این نشست شرکت کنند.


شنبه، ۲۳ آبان
ساعت ۴ تا ۶
در مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا

برای حضور در این نشست لطفا به شماره‌ی زیر پیام بدهید:
۰۹۰۴۵۷۵۳۱۵۴

این روزها تحلیل‌های سیاسی، اقتصادی، جامعه‌شناختی و حتی نظامی زیادی درباره‌ی جنگ می‌شنویم. وقتی خودمان هم درباره‌ی جنگ حرف بزنیم، اغلب از همین زوایای به‌ظاهر تخصصی به آن نگاه می‌کنیم.

اما چه کسی قرار است جنگ را از زاویه‌ی دید مردمان عادی روایت کند؟
جنگ با مادران، پدران، معلم‌ها، مردم کوچه و خیابان، کودکان و نوجوانان چه می‌کند؟ با زندگی روزمره، آموزش، رابطه‌ها، دوستی‌ها، رؤیاها و امیدهایشان چه می‌کند؟
چه کسی از ترس‌ها، نگرانی‌ها، تضادها، دلهره‌ها، شک‌ها و تردیدهای آدم‌هایی حرف می‌زند که جنگ را نه به‌عنوان یک مسئله‌ی سیاسی یا نظامی، بلکه به‌عنوان بخشی از زندگی خود تجربه می‌کنند؟ صدای آنها کجا شنیده می‌شود؟

و پرسش مهم‌تر اینکه: روایت مردم عادی چه نقشی در شکل دادن به حافظه‌ی جمعی ما از جنگ، در سرنوشت جنگ‌ها و حتی در تصمیم‌های قدرت‌ها دارد؟

کتاب «ساداکو و هزار درنای کاغذی» نمونه‌ای درخشان از چنین روایتی است؛ روایت زندگی کودکی که قربانی بمباران اتمی هیروشیما شد؛ بمبی که بسیاری از «تحلیل‌ها» آن را اقدامی ضروری برای پایان دادن به جنگ می‌دانستند!

این کتاب ما را با چیزی مواجه می‌کند که متأسفانه امروز هم در بسیاری از تحلیل‌های سیاسی و نظامی گم می‌شود: زندگی انسان‌هایی که بهای تصمیم‌های بزرگ را می‌پردازند.