Empty Echo

«برای آنان که رفته‌اند»
بر مزارتان،
بزمِ عروسی برپا خواهیم کرد،
و جان‌هایتان را در شرابی کهن غرق خواهیم ساخت.
به یاد خواهیم آورد که چگونه روزهایمان به درونِ پرتگاه پر کشیدند و دیگر هرگز بازنگشتند.

در شب‌های ماه مه،بر شما خواهیم گریست،
و برایتان بازگو خواهیم کرد احساساتِ و رویاهای خودتان را—اینکه چگونه دل با نورِ سپیده‌دم و آتش شکوفا می‌شود، و چگونه آرزوها بر تارهای بهار می نوازند.

و در شب‌های طولانیِ جشن‌های زمستانی،
هم‌نوا با صدای دوردستِ کشیده شدنِ سورتمه‌ها بر برف،
از این سخن خواهیم گفت که چگونه باد بی‌رحمانه سوت می‌کشد،
و دردِ یخ‌زده‌اش را بر پهنه‌ی دشت‌ها می‌پراکند...

آنجا،
کاجی جوان با فریادی درهم‌شکسته بر زمین افتاد.
آنجا،
سپیده‌دم همچون خونی تازه جاری شد.
کسی نیزه‌هایی یخ‌زده را به سوی غرب برافراشته است،
و زمینِ برآشفته، بانگِ نبرد سر می‌دهد.

ما زیستن را می‌آموزیم.
ما قوانینی وضع می‌کنیم.
ما رویای زیباییِ دور و ناشناخته‌ای را در سر می‌پرورانیم.
به میدان نبرد می‌رویم،
با نفرینی بر لب جان می‌سپاریم،
و مرگ، تاج‌گل‌هایی می‌آورد تا بر مزارمان نهد.

و شاید هم،
از میانِ هوای تیره و سردِ سختی‌ها بگذریم، بمیریم، و دیگر هرگز بازنگردیم.
با این حال،
کسی در فصل بهار،
بر فرازِ گورهای ما،
با شور و شعف از خوشبختی و آزادی آواز خواهد خواند!

1930