سخنان یک منتظر ...

به روایت حسن بن سلیمان حلی رضوان الله علیه به نقل از کتاب بصائر الدرجات تالیف مرحوم سعد بن عبد الله قمی در بخشی از یک حدیث حضرت امام موسی کاظم علیه السلام در مورد فردی که ایمان و اعتقادات مذهبی خود و احادیث و معارف اهل بیت علیهم السلام را از مردم و افراد نااهل پنهان می‌کرد، به علی بن ابی حمزه فرمودند:

«يَا عَلِيُّ: ذَلِكَ رَجُلٌ مِمَّنْ كَانَ يَكْتُمُ إِيمَانَهُ، وَ يَكْتُمُ حَدِيثَنَا وَ أَمْرَنَا، وَ كَانَ لَنَا شِيعَةً، وَ هُوَ مَعَنَا فِي عِلِّيِّينَ، وَ كَانَ نُوَمَةً لَا يَعْرِفُهُ النَّاسُ، وَ يَعْرِفُهُ اللَّهُ وَ هُوَ مَعَنَا فِي دَرَجَتِنَا، أَنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ».

«ای علی! آن مرد از کسانی بود که ایمان خود را پنهان می‌داشت و حدیث و امر ما را نیز [از افراد نااهل و فاقد ظرفیت] مخفی نگه می‌داشت. او از شیعیان ما بود و در جایگاه «عِلّیّین» با ماست. او فردی گمنام و ناشناخته بود که مردم او را نمی‌شناختند، اما خداوند او را می‌شناخت؛ و او در مرتبه و درجه ما، همراه ماست. همانا خداوند شکست‌ناپذیر و حکیم است.»

مختصر البصائر، تالیف حسن بن سلیمان حلی، حدیث ۲۸۲ صفحه ۲۸۲، چاپ موسسه النشر الاسلامی

نظر شیعیان لبنانی در مورد شهادت حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها

محمدحسین فضل الله لعنت الله علیه مجتهد و مرجعیت تقلید شماره یک شیعیان لبنانی و پدر معنوی گروه تروریستی حزب الله لبنان، با لحنی بی‌ادبانه و تمسخرآمیز اقدام به انکار شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها و شبهه‌افکنی در مورد این واقعه کرد و حاضران نه تنها اعتراضی به او نکردند، بلکه وقتی سیل انتقادات و ردیه‌ها و پاسخ‌های محبان اهل بیت علیهم السلام به یاوه‌های فضل الشیطان بلند شد، شیعیان لبنانی و گروه حزب الله لبنان به حمایت از وی و مزدور صهیونیسم خطاب کردن محبان اهل بیت پرداختن و موقعی هم که این شیخ شیطان جان به خزانه‌دار دوزخ سپرد، برایش مردم و حزب الله مراسم باشکوه گرفته و همه‌ی شهرهای شیعه‌نشین لبنان را تعطیل کردند! چرا؟ چون او صرفا عقیده تشیع لبنانی را گفته بود! برای همین جسارت و وقاحت را به جایی کشاندند که حسن نصر الله صراحتا به مدح و ترضی ابو بکر و عمر و عثمان و عایشه پرداخت و عبد الامیر قبلان با وقاحت مدعی حرامزاده بودن کسانی شد که ابی بکر و عمر را دوست ندارند!

اما عجیب آنکه می‌گویند نقد ما به فرقه التقاطی تشیع لبنانی تند است، اما چه سقوطی تلخ‌تر از آن‌که کسی که مدعی فهم دین باشد، به خودش جرأت بدهد درباره بانوی نور و قدس، حضرت زهرا سلام الله علیها بی‌ادبانه سخن بگوید و شهادت ایشان را تمسخر کند و مورد اعتراض پیروان لبنانی‌اش هم که مدعی تشیع‌اند قرار نگیرد؟ فضل الله با وقاحتی حیرت‌انگیز گفته: «مردم سرگرم مسئله شکستن پهلوی زهرا شده‌اند» و حتی نام مقدس حضرت را بارها بدون احترام بر زبان آورده. این بی‌شرمی محض است.

فضل الله فاجعه تاریخیِ هجوم ظالمانه به خانه وحی را «چیزی سبک و غیرضروری» جلوه می‌دهد؛ گویی نخستین سنگ بنای سقیفه و تمام جنایات پس از آن، از همین‌جا آغاز نشد! مگر ظلم به دخت نبی ربانی صلی الله علیه و آله مقدمۀ غصب خلافت و هزاران خونریزی بعد از آن نبود؟ چطور این حقیقت را کوچک می‌شماری؟!

او با گستاخی می‌پرسد: «اگر حمله شد، پس نقش امام علی چیست؟ آیا بزدل است؟!» نعوذ بالله من هذا الضلال! ای فضل الشیطان! تو جاهلانه عقل کج و معوج خودت را معیار حقیقت می‌داری. حقیقت در مشت تو نیست که بخواهی سید اوصیاء را با منطق کوچه‌بازاری بسنجی!

طبق روایات معتبر اهل‌بیت علیهم السلام از جمله روایت سلیم بن قیس هلالی در کهن‌ترین کتاب حدیثی، حضرت امیر المومنین علیه السلام از همسرش دفاع کرد، عمر بن خطاب مهاجم را بر زمین افکند و اگر نبود وصیت رسول خدا صلی الله علیه و آله به حفظ جان حجت خدا، همان‌جا کارش تمام بود. اما چه شد؟ لشکر سازمان‌یافته و پرتعداد سقیفه با هجوم و زور و آتش و ریسمان، حضرت را دستگیر کرده و دست و پا بسته به مسجد کشاندند. اگر مقاومتی نبود پس این همه قلدری و توحش چرا؟! پس این دست‌بستن و کشان‌کشان بردن برای چه بود؟!

فضل الله می‌گوید: «در خانه جماعتی از بنی‌هاشم بودند!» آری بودند؛ اما تنی چند غالبا بی‌سلاح در برابر لشکر پرتعداد و تا دندان مسلح سقیفه چه می‌توانستند؟! او حتی داستان دفاع زبیر را تحریف می‌کند، در حالی که در روایات آمده که زبیر به شدت با لشکر سقیفه درگیر شد تا اینکه شمشیرش را شکستند و مضروب دستگیر شد. نه تنها زبیر، بلکه همه افراد حاضر در خانه با مقاومت و خشونت دستگیر شدند.

فضل الشیطان ادامه می‌دهد: «آیا کسی می‌پذیرد که پهلو بشکنند و تیغ به سینه زنند؟ میخ زنگ‌زده؟!!» آری! اگر تعصب کور بر قلبت سایه نینداخته بود، می‌فهمیدی که عقل سالم نه تنها این را ممکن می‌داند، بلکه وقتی دولتِ کودتای مذهبی با یورش وحشیانه وارد خانه شود، چنین جنایتی عجیب نیست. اما تو نام تعصب و خودمحوری‌ات را گذاشته‌ای عقل! این عقل نیست؛ این بی‌انصافی و خیانت به حقیقت است.

او محبان اهل بیت علیهم السلام را مسخره می‌کند و می‌گوید: «انگار می‌خواهند به زور پهلو را بشکنند!» بله، تو و امثال تو می‌خواهید جرم قاتلان حضرت زهرا سلام الله علیها را پاک کنید. اما تاریخ اهل بیت پاک نمی‌شود. خونِ پهلو و سیلی و سقط حضرت محسن سلام الله علیه پاک نمی‌شود.

ای فضل الشیطان! وقتی حقیقتی بزرگ برایت «قانع‌کننده» نیست، مشکل از حقیقت نیست؛ مشکل از دل سیاهی است که نور را پس می‌زند.

اما خطاب آخر هر که بر شهادت صدیقه کبری سلام الله علیها تشکیک کند، در خط تبرئۀ جبهه ظلم است. در صف پنهان‌سازی جنایت سقیفه است. در نقش شریک تاریخی آتش‌افروزان خانه وحی است. و تاریخ با نفرین ابدی شیعه نام او را ثبت خواهد کرد. چنانچه محمدحسین فضل الله امروزه خوار و رسوا جان به خزانه‌دار دوزخ سپرده و با اصحاب سقیفه محشور و معذب است! و جمع کثیری از مدعیان تشیع لبنانی با تقلید از وی و گروهک حزب الله لبنان راه به سوی جهنم را می‌پیمایند!

https://t.me/SokhananeMontazer/9580

«چه آرزوهایی که نمرد، چه سینه‌هایی که نسوخت…»

چه رؤیاهایی که زیر آوارِ روزگار دفن شدند، اما هنوز در تاریکیِ دل، نفس می‌کشند؛ چه دل‌هایی که بارها شکستند و باز، با تکه‌های خودشان به انتظارِ فردایی نشستند که هیچ‌وقت از راه نرسید.

چه شب‌هایی که صبح نشد، چه اشک‌هایی که کسی ندید؛ چه حرف‌هایی که پشتِ لب‌ها ماندند و به جای آنکه گفته شوند، تبدیل شدند به بغض‌هایی که سال‌ها در گلوی آدم پیر می‌شوند. گاهی انسان نه از نبودنِ یک نفر، که از تمامِ چیزهایی می‌سوزد که می‌توانست اتفاق بیفتد و نیفتاد.

ما با هزار امید راه افتادیم، اما جاده برایمان جز غبار و دوری چیزی نداشت. هرچه جلوتر رفتیم، بیشتر فهمیدیم بعضی مقصدها فقط در خیال ساخته شده‌اند. با این حال، تهِ دل هنوز چیزی هست که نمی‌میرد؛ شاید یک آرزوی کوچک، شاید خاطره‌ی دستی که روزی گرمایی داشت، شاید همان نوری که حتی در عمیق‌ترین تاریکی هم حاضر نیست کاملاً خاموش شود.

چه آرزوهایی که نمرد…
چه سینه‌هایی که از داغِ نرسیدن سوخت…
و چه آدم‌هایی که تمامِ عمرشان را میانِ «کاش» و «اگر» گذراندند؛
اما هنوز، جایی در عمقِ این ویرانی،
قلبی هست که آرام و بی‌صدا می‌تپد؛
انگار هنوز به آمدنِ صبحی باور دارد
که شاید دیر کرده باشد،
اما هنوز راهِ رسیدن به ما را گم نکرده است...