پس از برگشت از آلمان و اومدن به بابلسر ، گفتی ایده هایی برای ادامه پروژه خانواده ایرانی دارم و میخوام از فرصتی که اینجا در دوران نقاهت دارم استفاده و عکاسی کنم .
یکشنبه بود برای آخر هفته قرار گذاشتیم . گفتی نمیتونم وسایل عکاسیم رو جابجا کنم و قرار شد بکمک دو سه تا از عکاسای جونتر اینکار رو انجام بدیم . ولی دو روز بعد دوباره تماس گرفتی و گفتی که هر چه سعی کردم خودم رو برای آخر هفته آماده کنم نشد و احساس میکنم بهتره بزاریم برای وقت دیگه که حالم بهتر و ضعف جسمی برطرف شد .
ولی مثل اینکه یادت رفته بود ، همیشه " زود دیر می شود "
مثل خیلی از هنرمندان ، رفتنت زود بود و می بایست حالا حالاها عکاسی میکردی و با شور و اشتیاق و عاشقانه از عکاسی میگفتی .
همیشه عاشق عکاسی بودی و به این عشق تا پای جان وفادار موندی .
زهی به سعادتت که همجنان زنده خواهی ماند و در آثارت ، ادامه خواهی یافت . ( این را خودت نیز ، بارها گفته بودی )
رفیق جنوبی ام محسن راستانی : قرار بود در آرامش طبیعت شمال ، به روزهای سلامتی و کار عکاسی برگردی ، رفتنت بسیار زود بود 😞🖤
بابل - اندیکلایی 3 آبان 1405