هنر اعتراضی

منع را دوباره منع می‌کنیم
چکش را به مرخصی استعلاجی می‌فرستیم
پرده‌ها را کنار می‌زنیم:

زین پس
تمامی مردمان با درخت‌ها برابرند
زین پس
سایه‌ها راه آفتاب را باز خواهند کرد
و چشم هیچ برکه‌ای
بغض مادران را انکار نمی‌کند.

زین پس
رقص قاصدک‌ها
و آواز بلبلان
و عشقبازی برگ و باد را آزاد خواهیم کرد.

حتی اگر زندان‌ها
همه‌ی دریاها را حبس کنند
باران را
دوباره اختراع خواهیم کرد.

«مریم رضایی»

@Honare_Eterazi

ــ «و نور تنها در سنگ تجزیه می‌شود.
و خون تنها در سنگ تجزیه می‌شود.
تا عشق نیز تنها با سنگ همآغوش گردد.

ــ «و کودکان
با دست‌های بسته به دنیا می‌آیند
و تپه‌های اعدام
به شهرها هجوم می‌آورند.
و طعمِ خاک
زهری مدام می‌گردد
تا طعم نفت ذائقه‌ٔ امپراتوری را روشن کند.

«محمد مختاری»

عکس «دکتر فاطمی» پس از دستگیری

@Honare_Eterazi

می‌تراود مهتاب
می‌درخشد شب تاب
نیست یکدم شکند خواب به چشم کس
و لیک؛
غم این خفته‌ی چند
خواب در چشم ترم می‌شکند.

نگران با من استاده سحر.
صبح می‌خواهد از من
کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را بلکه خبر،
در جگر لیکن خاری
از ره این سفرم می‌شکند.

نازک آرای تن ساق گلی
که به جان اش کشتم
و به جان دادم اش آب،
ای دریغا!
به برم می‌شکند.
دست‌ها می‌سایم
تا دری بگشایم
بر عبث می‌پایم
که به در کس آید.

در و دیوار به هم ریخته شان
بر سرم می‌شکند.

می‌تراود مهتاب
می‌درخشد شب تاب
مانده پای آبله از راه دراز
بر دم دهکده مردی تنها،
کوله بارش بر دوش
دست او بر در، می‌گوید با خود:

غم این خفته‌ی چند
خواب در چشم ترم می‌شکند.


«نیما یوشیج»

@Honare_Eterazi