✍️چــــوار نیوز📝

ارسالی کاربران

✍بلاتکلیفی دانشجویان دانشگاه ملی مهارت دختران ایلام درباره خوابگاه

جمعی از دانشجویان دانشگاه ملی مهارت دختران ایلام در تماس با ایلام‌رسانه، از بلاتکلیفی خود درباره وضعیت اسکان و عدم تخصیص خوابگاه گلایه کردند.

به گفته این دانشجویان، هنگام ثبت‌نام و بر اساس اطلاع‌رسانی دفترچه پذیرش، به آن‌ها اعلام شده بود که امکان استفاده از خوابگاه را خواهند داشت؛ اما اکنون، مسئولان دانشگاه اعلام کرده‌اند که خوابگاهی برای اسکان دانشجویان در اختیار ندارند.

این دانشجویان که بسیاری از آن‌ها ساکن شهرستان‌های استان هستند، می‌گویند رفت‌وآمد روزانه با توجه به مسافت، شرایط جوی و هزینه‌های سنگین حمل‌ونقل برایشان دشوار است و توان پرداخت هزینه‌های ماهانه سرویس را ندارند.

آن‌ها همچنین این پرسش را مطرح می‌کنند که اگر ظرفیت خوابگاه وجود نداشته، چرا هنگام پذیرش و ثبت‌نام، موضوع اسکان به دانشجویان اعلام شده است؟

دانشجویان خواستار ورود مسئولان دانشگاه و نهادهای نظارتی برای تعیین تکلیف وضعیت خوابگاه و ارائه راهکاری فوری هستند.

#چوار_نیوز_همراه_همگام_مردم
@chavar_news

۲. وظیفه‌ٔ مرمت و ساماندهی محوطه
در گزارش‌های پیشین، «ساماندهی محوطه» وعده داده شده بود. وعده‌ای که سال‌ها تکرار شود و به اقدام نرسد، خودش یکی از عواملِ زمینه‌سازِ آسیب است. محوطه‌ٔ بی‌حصار و بی‌نگهبان، در کنارِ جاده، در منطقه‌ای گردشگری، از منظرِ حفاظتی آسیب‌پذیر تعریف می‌شود؛ نه محفوظ.
۳. وظیفه‌ٔ آموزش و فرهنگ‌سازی عمومی
بخشی از تخریب‌ها، ریشه در ناآگاهی دارد. نبودِ آگاهی از ارزشِ اثر، نبودِ آموزشِ محلی، نبودِ پیوندِ جامعه‌ٔ محلی با میراث. حفاظتِ مشارکتی، بدونِ آموزشِ مردمِ همان استان، شهر، روستا، دِه و یا همان منطقه، شعار است. نهادی که مردم را شریکِ حفاظت نکند، ناچار است نقشِ پلیس را بازی کند؛ و پلیس، جای همه‌جا نیست.
۴. وظیفه‌ٔ شفافیت و پاسخگویی
در برابرِ آسیب به اثرِ ملی، جامعه حق دارد بداند چه شد، چه زمانی، چگونه، و چه کسی مسئول است. بیانیه‌ٔ مبهم، سکوت، یا پاسخِ «در دست بررسی است» که هرگز به نتیجه نمی‌رسد، به همان اندازهٔ تخریب، به اعتماد آسیب می‌زند. پاسخ‌گویی، نه اعتراف به ضعف است و نه ضعف، بلکه نشانه‌ بلوغِ نهاد است.
۵. وظیفه‌ٔ پیگیری حقوقی و مطالبه‌ٔ جبران
اثر ثبت‌شده، در حکمِ مالِ عمومی است و تخریبش نیز جرم. نهاد متولی باید پرونده‌ٔ حقوقی را تا آخر پیگیری کند و نتیجه را به اطلاعِ عمومی برساند. مجازاتِ نمادین یا پرونده‌ٔ راکد، پیامِ خطرناکی دارد: می‌توان شکست و تاوان نداد.
۶. نقدِ الگوی حفاظت: «ثبت» به‌جای «صیانت»
مسئله‌ٔ اصلی، الگوست. در بسیاری از موارد، ثبت ملی به نقطه‌ٔ پایانِ کار تبدیل می‌شود، نه آغازِ آن. شماره‌ٔ ثبت، جای حصار و نگهبان را می‌گیرد و کاغذ، جای سنگ را. اثری که فقط در فهرست زنده است و در واقعیت بی‌پاسبان، در معرضِ همان سرنوشتی است که اکنون از تخت‌خان می‌شنویم.
۷. پیشنهادهای عملی (برای اینکه نقد، سازنده بماند)
از آقای فرزادشریفی دوست عزیز و مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان انتظار می‌رود نقد همدلانهٔ فوق را با دقت خوانده و اقدامات زیر را انجام و اجرا دارد.

🔺انتشارِ عمومیِ گزارشِ وضعیتِ اثر و مستنداتِ پیش و پس از حادثه

🔺آسیب‌نگاریِ میدانیِ همه‌ٔ کتیبه‌های ثبت‌شده‌ٔ استان و انتشارِ فهرستِ آثارِ در معرضِ خطر

🔺حصارکشی، روشنایی و پایشِ دوره‌ای محوطه‌های کتیبه‌ایِ کنارِ جاده

🔺تشکیلِ گروه‌های حفاظتِ محلی با مشارکتِ شورا و دهیاریِ روستاهای مجاور

🔺پیگیریِ حقوقیِ پرونده و اعلامِ عمومیِ نتیجه

#چوار_نیوز_همراه_همگام_مردم
@chavar_news

.          سنگ‌نوشته‌ای که سنگ‌دلان شکستند
.                  ✍ محسن فیض‌اللهی
.       پژوهشگر در زمینه تاریخ واندیشه‌سیاسی

بخش اول:
.         سرآغاز سخن؛ چند کلمه از سرِ صداقت
پیش از آنکه مطالب زیر را بخوانید باید بگویم این متن را از سرِ خشم ننوشتم. می‌دانم که خشم، آسان‌ترین و ارزان‌ترین قلم است؛ خودش را به هر جمله‌ای می‌چسباند و خواننده را به جای آنکه به اندیشه وادارد، به هیجان می‌رساند. من نه می‌خواستم نقدی بی‌پایه بنویسم، و نه اجازه دادم که ناراحتی، مضمون را قربانیِ تندخویی کند. کوشیدم به طاقت چشم، سرکشی‌های قلم را مهار کنم، هر جمله را به جایی که بتوانم پاسخش را بدهم بستم، و تندی را جایی نگه داشتم که بر استدلال سوار باشد. اگر جایی لحن تیز است، از سرِ خشم نیست، از سرِ آن است که برخی چیزها را باید با تیزی و تند گفت تا شنیده شوند. آنچه می‌خوانید، نه فریادی است و نه دادخواستی، کوششی است برای آنکه نقد، آبروی خودش را از دست ندهد؛ زیرا نقدی که آبرویش برود، دیگر نقد نیست، هیاهوست.

سنگ، دفترِ تاریخ است و تاریخ، حافظه‌ٔ قوم. هر قومی که دفترش را پاره کند، حافظه‌اش را باخته است و هر که حافظه‌اش را ببازد، نامش را نیز خواهد باخت.
در دامنه‌ٔ نخجیر، در مسیر ایلام به صالح‌آباد، نزدیک بانروشان، سنگ‌نوشته‌ای ایستاده بود که بیش از یک سده، ایستادگی را به مردمان آموخته بود. بر آن، دستِ استادانه‌ٔ کتیبه‌نگار، حرف‌ها را برجسته کرده بود؛ نه حرف بر سنگ، که سنگ بر حرف؛ نه نوشتن، که برکشیدنِ واژه از دلِ سختِ کوه.
نستعلیقی که در آن، خط به رقص آمده بود و سنگ به سخن؛ و در آن، نامِ والیان و شجره‌نامه‌ای از یک خاندان و نیز کارنامه‌ای از یک سرزمین را روایت می‌کرد. آن سنگ، در ۱۳۲۵ هجری قمری به فرمان غلامرضاخان والی تراشیده شد و در ۱۳۸۱ خورشیدی، با شماره‌ٔ ۷۹۹۹، در فهرست آثار ملی جای گرفت؛ یعنی ملت، رسماً و قانوناً، پیمان بست که پاسبانِ آن باشد.
چنان‌که در گزارش‌های محلی/خبرِ رسیده آمده آن سنگ تخریب شده، اکنون می‌گویند شکسته‌اندش. می‌گویند کسانی، با تیشه‌ای در دست و تاریکی‌ای در دل، آنچه را که بیش از یکصد سال ایستاده بود، در یک شب فرو ریختند.

سنگِ تخت‌خان، یادگارِ یک سلسله بود، نه ستایشِ یک سلسله. ای تیشه‌به‌دست! بدان که تو سنگ نشکستی؛ آینه شکستی. تو حرف نزدی، سند سوزاندی. تو دیوار نکندنی، دیوارِ اعتماد را کندی. سنگ را شکستن، آسان است؛ اما شکسته را به هم بستن، نه کارِ هر دستی است، و نه از عهده‌ٔ هیچ پولی برمی‌آید. آنچه تو کردی، نه ویرانیِ یک قطعه سنگ بود، نه پایانِ یک نوشته؛ خیانت به گذشتگان بود و دزدی از آیندگان. تو از مردگان دزدیدی و به زندگان باختی. و اگر انگیزه‌ات سود بود، بدان که سودِ تو، زیانِ همه بود؛ و اگر انگیزه‌ات جهل بود، بدان که جهلِ تو، گناهِ همه شد؛ و اگر انگیزه‌ات کینه بود، بدان که کینه‌ات، نامِ خودت را نیز بر سنگِ ننگ حک کرد، سنگی که هیچ بادی آن را نخواهد شست.
تاریخ، موزه‌ٔ ستایش نیست؛ دفترِ شناخت است. آن که از تاریخ می‌ترسد، از شناخت می‌ترسد؛ و آن که از شناخت می‌ترسد، از خود می‌ترسد. تو نه تاریخ را پاک کردی، نه حقیقت را؛ تنها گواهی را از میان برداشتی، و گواه که برود، تردید که بیاید، تهمت که بیاراید، جایِ حقیقت را شایعه می‌گیرد. این است میراثِ واقعیِ تیشه‌ٔ تو: نه سکوتِ سنگ، که همهمه‌ٔ دروغ.
ایلام، سرزمینِ چند هزاره سنگ‌نوشته و نقش‌برجستهٔ سنگ‌نوشته‌هاست؛ از گل‌گلِ ملکشاهی تا میمه و شنه‌چیر و حسین‌قلی‌خان والی. مردمی که هزاره‌ها حرف‌هایشان را بر سنگ سپردند، شایسته‌ٔ آن نیستند که در روزگارِ ما، سنگ‌هایشان را بشکنند. ایلامی که کتیبه‌هایش را می‌شکند، ایلامی که کتیبه‌هایش را می‌شناسد، نیست.
پس بشنو، ای شکنندهٔ سنگِ سخن، سنگ را می‌توان شکست، سخن را نه. حرفی که بر سنگ رفت، در دلِ مردم رفته است و دلِ مردم، سنگی نیست که تیشه‌ات بر آن کارگر افتد.



بخش دوم:
.        شماره‌ٔ ۷۹۹۹ بی‌پاسبان؛ نقدِ نهادی که فقط در فهرست زنده است
به نظرم آمد، بهترین نقد از میراث فرهنگی برای این اتفاق، یادآوری وظایف آن است، و لاغیر؛ وظایفی تأخیر در آن‌ها، تالی خاص خود را دارد. از ما گفتن، از شما نشنیدن.
۱. وظیفه‌ٔ حفاظت و صیانت (اساسنامه و قانون وظایف و اختیارات وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی و بر پایه‌ٔ قانون حفظ آثار ملی و مواد مربوط به تخریبِ آثار تاریخی در قانون مجازات اسلامی)

نگهداری و مراقبت از آثار ثبت‌شده، وظیفه‌ٔ اصلی و بی‌واسطه‌ٔ این نهاد است. اثری که در فهرست ملی ثبت شده، از حیطه‌ٔ اتفاق بیرون می‌رود و وارد حیطه‌ٔ مسئولیت می‌شود. اگر چنین اثری آسیب ببیند، نخستین پرسش این است، چه سازوکاری برای حفاظتِ فیزیکی آن وجود داشت؟ حصار، نگهبان، دوربین، پایش دوره‌ای؟ پاسخ به این پرسش، حقِ عمومی است، نه لطفِ نهادی.