خانواده صمیمی عباس منش

کارها را جهان برایم انجام داد.

ننشستم بچه را بزرگ کنم.

کاملاً شخصی و خودخواهانه روی خودم کار کردم.

باج ندادم.

به هدایت اعتقاد داشتم: خداوند انجامش می‌دهد.

به خودم آسان گرفتم.

در برابر خداوند متواضع بودم.

دیدگاه‌های الهام‌بخش را ادامه دادم تا مومنتوم بگیرد.

از یک‌سری چیزهای غیرمهم گذشتم.

موضوعی که طرف با من بد برخورد کرد را ول کردم.

به جار زدن دیگران اهمیت ندادم.

دیدم همه نعمت و ثروت، راهکارش ذهنی است.

تمرکزم را گذاشتم روی جریاناتی که خوشحالم کرده.

به آگاهی‌های مورد نیاز امروزم، فقیر بودم.

نگاهی را پیگیری کردم که به من عشق واقعی بدهد.

دیدم فقط خداوند می‌تواند قلبم را پر کند.

اتفاقات مبارک زندگیم را در آرام‌ترین وضعیت‌ها دیدم.

راه‌حل مسائل مالی را دم دست دیدم.

کلی دری‌وری و ناسزا شنیدم، گفتم اشکالی نداره.

روی خوبی گفتن پشت سر دیگران سرمایه‌گذاری کردم.

خودم را با خدایی طرف دیدم که بی‌انتها می‌دهد.

قضیه ثروت را تمام‌وکمال سپردم به خداوند.

به جز وعده‌های خداوند، دیدم دلگرمی دیگری نیست.

برای دنبال نکردن انگیزه‌های ناصحیح، ارشد گرفتم.

دندان جواب دادن به نظر مخالف را از وجودم کندم.

پاسخ تمام مسائل لاینحل زندگی را در ذهن رها دیدم.

نگاه فانی بودن به همه چیز داشتم.

سعی کردم از این تیکه پیاده‌روی لذت ببرم.

زندگیم را بر پایه آدمی نچیدم.

جوری زندگی کردم انگار مردمی وجود ندارد.

بدون قصد و غرض از لحظه‌ای که با او بودم لذت بردم.

چند تا دوست در آن واحد، نه دوستی که به‌صورت تک، مال من است.

دیدم سعادتم اصلاً توی مواردی نیست که مهم جلوه داده‌اند.

این دنیا را برای خودم مهم نکردم.

دنبالش نبودم کی قبول می‌کنه، کی رد می‌کنه.

دست خداوند را باز گذاشتم.

یقین پیدا کردم سنم، برگ برنده‌ام است.

یک‌بار برای همیشه تصمیم گرفتم زندگیم را بر اساس قانون مدار و فرکانس پیش ببرم، نه رضایت خانواده و اطرافیان.

لحظاتم را مطابق قانون پیش بردم.

یاد گرفتم سطح روابط را گسترش دهم، نه عمق آن را.

بازی را یک‌نفره دیدم، خودش اتفاق افتاد.

موقعی بهتر از آن آدم آمد که به او نچسبیدم.

عین خیالم نبود، توهین و شر و ور نوشتند.

برای تجربیات شیرین، به خداوند اعتماد داشتم.

توی رابطه، به جز شکرگزاری کار دیگری نکردم.

برای خونسردی، به خودم تمرین دادم.

دیدم چیزی مرا تکان نمی‌دهد، مسیر درست را این دیدم.

پیگیری نکردم کی به کجا رسیده.

دیدم خداوند بدون سرمایه اولیه، بساط لذت و عشق را گسترانیده.

سراسر دنبال تکنیک حسن‌جویی و خوبی‌های اطرافیان بودم.

به اندازه کافی ادامه دادم.

روی نتایج کوچک تأکید کردم.

برای دریافت نعمات غیرمنتظره، آسان‌گیرتر شدم.

در کلیه مراحل پیشرفت اتفاقات، نگاه توحیدی من درست بود.

الطاف روزانه خداوند را نوشتم.

پیغام دهش بی‌شمار را از سوره حمد گرفتم.

دیدم وضوح هدایت با تواضعم در برابر خداوند، آشکار می‌شود.

ثابت کردم در این موقعیت، وابستگی در کار نیست.

آمدم گفتم: اصلاً این موقعیت برای مدیرای شرکت!

ایراد مرموزانه را یافتم: اهمیت دادن به حرف مردم.

به جز تمرکز روی نکات مثبت آدم‌ها، چیزی جدی نیست.

مسیرهای زیبا را هم به خدا سپردم.

اشاره شگفت‌انگیز خداوند را دیدم.

توی شرایط ذوق‌مرگ‌محور، توقف نکردم.

آگاهی‌های روزانه‌ای را طلب کردم که در این مقطع احتیاج دارم.

گذاشتم حس‌وحال خوب شکل بگیرد و به جریان بیفتد.

صبر کردم تا در اجرای اتفاقات، از کلاس اول بروم کلاس دوم.

والله از چیزی نترسیدم.

ترجیحم این بود که روی خوش نبینم، ردم کنند، مسخره کنند، راه ندهند، دریغ کنند، دور بزنند و توهین کنند.

لذتی را بالاتر از استقرار آگاهی‌ها ندیدم.

عشق را در رهایی دیدم.

دیدم کارهای کیهان دارد انجام می‌شود، چطور کارهای من نمی‌تواند انجام شود؟

دیدم راهکار ساده همیشه هست.

لذت‌های ساده قدرتمندند.

به مدار هم‌بازی‌های تنیس روی میز راه پیدا کردم.

کار کردن روی ریشه را آسان دیدم.

فرایند همیشگی و مادام‌العمر را تکرار و اجرای آگاهی‌ها دانستم.

روی مسیر درست ایستادم.

جالب‌ترین قسمت بازی را تسلیم دیدم.

محتاج مطالب توحیدی روزانه بودم (گذاشتم داخل داستان ستاره قطبی).

کارهای سخت هر مقطع را دست خداوند دادم.

خودم را معتادی دیدم که سعیم این بود یه ذره، یه قطره، یه خرده، یه چکه، یه اپسیلون بهتر بشم.

خدایا شکرت تفسیر بسیاری از آیات قرآن رو بهم یاد دادی.

از استاد عباس‌منش و شاگردای فرهیخته ایشان هم سپاسگزارم که باعث شدن در فضای مرور آموزه‌ها قرار بگیرم.

کامران فریدونی

به‌روزرسانی: ۲۸ مهر ۱۴۰۵

متن زیبای کامران عزیز در قسمت داستان هدایت من در سایت:

توی زندگی کم آورده بودم.

از کمک و یاری اطرافیان هم ناامید شده بودم. دنبال یه نوع زندگی بودم که تکیه‌ای روی هیچ آدم نزدیک و عزیزی نکنم.

هر چقدر دنبال خیرخواهی برای دیگران بودم، بیشتر حالم گرفته می‌شد و کمتر روی خوش می‌دیدم.

چندین سال خسته و درمانده، توی اینترنت دنبال متن یا فایلی بودم تا برای چند ساعت هم شده آرامم کند. گفتم بروم گوگل و بنویسم: «فقط خدا».

بعدش فایل «فقط روی خدا حساب باز کن» از استاد عباس‌منش آمد. جست‌وجو همان و یافتن سایت abasmanesh.com همان.

از آن موقع تاکنون، دائم آگاهی‌های این سایت دارد توی ذهنم می‌چرخد.

چشمداشت مساعدت مالی از دور و بری‌ها داشتم.

با بهبود باورهای توحیدی، به اندازه دستاوردهای ۳۰ سال از طرف خداوند به من رسیده.

توانستم علاوه بر خانه فعلی، حاصل زحمات ۳۰ ساله، خانه‌ای دیگر را ظرف ۴ سال در بهترین نقطه شهر خریداری کنم.

واحد آپارتمانی سوم را هم یک ماه است در مرکز تهران (نزدیک دانشگاه تهران) خریداری کردم تا هر وقت تهران می‌آیم، نگران اسکان شبانه نباشم.

لذت این آیه در وجودم پیچیده:

وَلَسَوْفَ یُعْطِیکَ رَبُّکَ فَتَرْضَى

دلیل این همه لذت در زندگیم را اجرای آگاهی‌های زیر می‌بینم که چکیده‌وار از دوره‌ها و فایل‌های هدیه استاد عباس‌منش استخراج کردم:

کار نداشتم مردم بی‌فرهنگند یا بافرهنگ.

منتظر نتیجه نماندم.

در دیدن نعمت‌ها خیلی ذوق‌زده‌تر بودم.

هیچ‌کس راجع به هدایت و رهایی آن‌جور که من عمل کردم، عمل نکرد (تکیه‌کلام استاد).

از دل یک اتفاق نامناسب، خیر و برکتش را بیرون کشیدم.

با دیدن نازیبایی، درگیر نشدم.

خداوند را منبع قدرت و ثروت دیدم.

قلبم به درستی آگاهی‌ها گواهی داد.

دیدم باز می‌آید، پس رها بودم.

اعتقاد داشتم آدم‌ها، همه‌شان خوبن.

تحقق رویایم را ساده و در دسترس دیدم.

کسی در ذهنم Bold نیست.

رحمت خدا را به یاد آوردم: اینم حل می‌شه.

پای شجاعتم ایستادم.

قسمت مهربان، دست‌ودل‌باز و زیبای آدم‌ها را بیرون کشیدم.

نفهمیدم از کی جلوترم، از کی عقب‌تر.

کسی را قانع نکردم، انرژی گذاشتم روی شخص خودم.

سرم توی کار خودم بود، برای بقیه انرژی نگذاشتم.

ابراهیم (ع) را به دوستی گرفتم.

چشم دوختم به روزی بی‌حساب خداوند.

دنبالش ندویدم، فرکانس آن را ایجاد کردم.

به‌راحتی گذشتم، گیر ندادم.

ناخودآگاه به خیلی چیزها نگاه نمی‌کنم (اعراض از ناخواسته).

ناخودآگاه به خیلی چیزهای زیبا تمرکز می‌کنم.

از قلبم تبعیت می‌کنم.

ثروت آسمان‌ها و زمین را دست خداوند دیدم.

در مسیر مسابقه با دیگران نبودم.

معیارم رضایت بقیه نبود.

می‌توانستم با جوابم طرف را له کنم، اما دیدم مسیر درستی نیست.

در اتفاقات بد، خیر را دیدم.

سراغ نیرویی رفتم که به من کمک می‌کند.

از اینکه انرژیم را برای دیگران هدر دهم، خیلی خسیس بودم.

با دیدن بی‌احترامی، خیلی راحت گذشتم.

عادت داشتم پشت سر آدم‌ها خوبی بگویم.

تفاوت را در فرکانس دیدم، نه در مدل ماشین.

لحظات عاطفی را عادی دیدم.

پذیرفتم بقیه قبولم نداشته باشند و بی‌محلی کنند.

به عشقی که آزادیم را بگیرد تن ندادم.

با تحولات منطقه‌ای، نشانه‌ها آمد که چه معامله‌ای برایم خوب است.

یک تجدیدنظر بنیادی راجع به لیاقت و عزیز بودنم داشتم.

دیدم بدون هیچ استثنایی، همه مسائل راهکار ساده و قابل اجرا دارند.

تکنیک رزمی «رهایی و علی بی‌غمی» را در شرایط مختلف به کار بردم.

بساط ارث و میراث را برای همیشه در ذهنم جمع کردم.

به جز مهارت خارپشتی آگاهی‌ها، چیز دیگری توجهم را جلب نکرد.

آن روز خاص به دلیل آمادگی بالای من، آن بابا اتفاقاً آمد و سر از کار این مسئله مالی درآورد.

به طرف مقابلم احساس بد ندادم، سه ماه مهمان ماند.

توی راحت انجام دادن کارها، ارشد گرفتم.

بی‌نهایت از آگاهی هدایت استفاده کردم.

دنبال نکات مثبت تمام آدم‌ها گشتم.

هر روز خودم را محتاج مرور آگاهی‌ها دیدم.

نخواستم انتقام بگیرم.

گذاشتم روابط سطحی با افراد مختلف اتفاق بیفتد، با نگاه خیلی رها و آزاد.

حتماً خدا هدایتم می‌کند، جایی لنگ نمی‌مونم.

وعده شیطان را مدنظر قرار ندادم (نجوای فقر).

به زندگیم قبل و بعد از تسلیم نگاه کردم (مثل زندگی موسی).

در شرایط مختلف توانستم مسئله را حل کنم.

دیدم چیزی که اتفاق افتاده، اتفاق درست است.

اگه حالم خوبه، همونیه که منو به خواستم می‌رسونه.

کارم ندارم مسئله چه‌جوری می‌خواد حل بشه.

ایاک نعبد و ایاک نستعین.

کسی که مهر مرا در قلب دیگران می‌گذارد، خداوند است.

دنبالش نبودم جامعه مرا بپذیرد.

تمرین و ممارست را در نگاه گذرا داشتن به روابط دیدم.

دنیا و آدم‌ها را خیلی جدی نگرفتم.

طرف موقعی به من عشق بیشتری داد که من آسان‌گیرتر و رهاتر بودم، وقتی که به قلبش رسید که وابستگی در کار نیست.

خوش‌شانسی‌های عجیب‌وغریب تکرار شد.