تصميم گرفتم از برگ شجره خانوادگی شروع کنم، از دون خوان پرسيدم: شما پدرتان را چطور خطاب می کردید؟
پس از سكوتی طولانی گفت:
من تاریخچه شخصی ندارم. یكروز فهميدم که تاریخچه شخصی دیگر لزومی ندارد و مثل مشروب ترکش کردم. یك روز، وقتی احساس کردم دیگر لازم نيست، آنرا رها کردم. پرسيدم: چگونه انسان می تواند تاریخچه شخصی خود را رها کند؟ اول باید انسان بخواهد که آنرا رها کند و سپس آهسته آهسته بنحوی هماهنگ آنرا از خود جدا کند.
سپس پرسيد: آیا پدر داری؟
پاسخ مثبت دادم و او افزود پدرت تو را با تمام خصوصياتت می شناسد و از تو تصوری قاطع دارد. او می داند تو که هستی و چه میکنی و هيچ چيز در دنيا نخواهد توانست تصوری را که او از تو دارد تغيير دهد. او تصوری از تو در ذهن خود دارند و تو نيز همواره می کوشی که با اعمالی که انجام می دهی این تصور را تائيد کنی.
... تو مجبوری دائما تاریخچه شخصی خودت را تجدید کنی و به همين منظور هر چه انجام می دهی برای والدینت، نزدیكان و دوستانت تعریف میکنی. اما اگر تاریخچه شخصی نداشتی هيچ توضيحی لازم نبود به هيچكس بدهی. دیگران نه از اعمال تو ناراحت می شدند و نه عصبانی و بخصوص هيچكس نمی توانست روی تو اعمال نظر کند.
بهتر است تمامی تاریخچه خود را از بين ببریم. زیرا این کار ما را از افكار مزاحم و دست و پا گير آدمهای دیگر خلاص می کند. تو باید کم کم در اطرافت فضای مه آلودی ایجاد کنی. تو باید همه چيز را درباره خودت محو کنی و از بين ببری تا آنجا که دیگر هيچ اطمينانی باقی نماند، هيچ واقعيتی باقی نماند. مساله تو در حال حاضر این است که خيلی واقعی هستی.
📔 از کتاب "سفر به دیگر سو"
📝 نویسنده: کارلوس کاستاندا
➡️
@ShamanismToltec