رفرش

اون روز توی باغ‌هایی که درخت‌هاش برگ‌های زرد داشتن قدم می‌زدم و تنها چیزی که فکرم رو درگیر خودش کرده بود این بود که انگار چیزی دیگه من رو سر ذوق نمیاره.

من مرده‌ای هستم که برای مدتی از زندگی مرخصی گرفته‌ام. نه اینکه دیگر چیزی احساس نکنم. اتفاقا زیادی احساس کرده‌ام. از شلوغی آدم‌ها، از توضیح دادن خودم، از انتظار کشیدن و از نقش‌هایی که هر روز باید بازی می‌کردم خسته شده‌ام. حالا آمده‌ام جایی که هیچکس مرا نمی‌شناسد. قرار نیست کسی را نجات بدهم، کسی را متقاعد کنم یا برای ماندن کسی دلیلی بیاورم. ابتدا آرامم، مثل کسی که هنوز باورش نشده می‌تواند بی‌دغدغه نفس بکشد. اما کم‌کم چیزی درونم بالا می‌آید. تمام حرف‌هایی که نگفته‌ام، تمام خشم‌ها و دلتنگی‌هایی که فرصت بروز نداشته‌اند. موسیقی اوج می‌گیرد، انگار آن مرده برای چند دقیقه دوباره به زندگی برگشته است. بعد همه‌چیز فروکش می‌کند. من هنوز همان مرده‌ام، اما دست کم در این تعطیلات، مجبور نیستم وانمود کنم زنده‌ام!