🖋 انگار امید بستن هم ریسک شده...
گاهی یه چیزی رو خیلی میخوایم، اما همزمان سعی میکنیم زیاد بهش دل نبندیم. با خودمون میگیم:
«بذار خیلی امیدوار نباشم؛ اگه نشد، کمتر ناراحت میشم.»
انگار یاد گرفتیم قبل از اینکه اتفاق بدی بیفته، خودمون رو برای ناامیدی آماده کنیم؛ حتی اگه این آمادگی به قیمت از دست دادن بخشی از شادی احتمالیمون تموم بشه.
از نظر روانشناختی، این رفتار میتونه تلاشی برای محافظت از خودمون در برابر دردِ ناامیدی باشه. وقتی تجربهی ناکامی برامون سنگین بوده، ممکنه ترجیح بدیم انتظارمون رو پایین نگه داریم تا اگر نتیجه مطابق میلمون نبود، کمتر آسیب ببینیم.
اما یه تفاوت مهم وجود داره: آماده بودن برای احتمال شکست، با محروم کردن خودمون از احتمال موفقیت فرق داره. قرار نیست مطمئن باشیم همهچیز خوب پیش میره. میتونیم احتمال شکست رو هم بپذیریم، بدون اینکه از قبل شادیِ یک اتفاق خوب رو از خودمون بگیریم.
شاید شجاعت همیشه به معنای مطمئن بودن از نتیجه نباشه؛ گاهی یعنی با وجود نامعلوم بودن آینده، اجازه بدیم هنوز امیدوار باشیم...
🖋 ابراهیم دهقانی / مشاور و رواندرمانگر
..
@ravan_nevis_psy ..
#روان_نویس #سلامت_روان