هوای پرواز

پس از تو خانه، خانه نشد ..

أَرِيدْ أَنْسَاكْ .. صَعُبْ مَلْگَاكْ
می‌خواهم فراموشت کنم، اما رویارویی با تو سخت و جان‌فرساست...

وَاسَافِرْ عَنَّكْ بْدَمْعِي وِ جَرِحْ غَالِي
و با دیدگانی اشک‌بار و زخمی به غایت گران‌بها از کنارت هجرت کنم...

يَبَابَ الآهْ .. قَسَمْ بِالله
ای درگاهِ ناله‌ها! سوگند به نام بلند خداوند،

أَمُوتَنْ مِنْ أَشُوفَكْ وَاگِفْ اگْبَالِي
هر بار که تو را روبرویم ایستاده می‌بینم، قالب تهی می‌کنم و می‌میرم...

چِنِتْ بَابِي وِ صِرِتْ جَرْحِي .. يِسَمُّونَكْ سِتِرْ بَسْ فَاضِحْ دْمُوعِي
روزگاری درگاهِ سرایم بودی و اکنون زخمِ جانم گشته‌ای؛ تو را پوشش و پرده‌دار می‌دانند، اما رسواگرِ اشک‌های پنهان منی!

عَلِي آنَه وِ خِشَبْ اَنْتَه .. أَرِيدْ إِنْسَانْ أَسُولِفْلَه اعْلَه مَوْضُوعِي
من علی‌ام و تو تکه‌چوبی بی‌جان؛ همدمی از جنس آدم می‌خواهم تا ماجرای اندوهم را برایش شرح دهم...

آنَه ضْلُوعِي كِسِرْ بِيهَا .. التَفَتْ وِ شِفْتَكْ اَنْتَه الْكَاسِرْ ضْلُوعِي
دردهای درون پهلویم تیر می‌کشید؛ سر برگرداندم و دیدم این تو بودی که پهلویم (فاطمه‌ام) را درهم شکستی!

خِذِتْ مِنِّي شَمِسْ بَيْتِي .. وِ بْقَيْتْ بْظِلْمَه تِكْسِرْ خَاطِرْ شْمُوعِي
خورشیدِ تابناکِ کاشانه‌ام را از من ربودی و مرا در تاریکی‌ای نشانیدی که دل شمع‌ها به حالم می‌سوزد...

أَسَافِرْ وَيْنْ .. وِ اَغَمِّضِ الْعَيْنْ .. يِجِي اللَّيْلْ وِ تِفِزْ اجْرُوحَكْ ابَالِي
به کجا کوچ کنم و پلک بر هم نهم؟ شب که فرو می‌افتد، زخم‌های تو دوباره در خاطرم زنده می‌شوند...

تِعَبِتْ هْوَايْ .. عِشِتْ وِيَّايْ .. أَمُوتَنْ مِنْ أَشُوفَكْ وَاگِفْ اگْبَالِي
رنج‌ها کشیدم؛ سالیان دراز کنارم زیستی، و اکنون با دیدن قامتت روبروی خویش جان می‌سپارم...