♥️اطلاعات پزشکی و سلامت♥️

از هر طرف و از طریق رسانه‌ها و منابع مختلف تلاش می‌شود ترس و وحشت را به جان مردم بیاندازند. از جنگ و بیماری گرفته تا بحران‌های اقتصادی و اتفاقات ناگوار. هر روز موجی از اخبار نگران‌کننده و سناریوهای ترسناک منتشر می‌شود تا ذهن و زندگی مردم را درگیر اضطراب و نگرانی کند.

جامعه‌ای که همیشه در ترس و نگرانی زندگی کند راحت‌تر کنترل می‌شود. انسانی که از آینده می‌ترسد زودتر تسلیم می‌شود و آسان‌تر فرمان می‌برد.

خداوند متعال می‌فرماید:

{إِنَّمَا ذَلِكُمُ الشَّيْطَانُ يُخَوِّفُ أَوْلِيَاءَهُ فَلَا تَخَافُوهُمْ وَخَافُونِ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ}[آل‌عمران، ۱۷۵]
(این شیطان است که شما را از پیروان خود می‌ترساند؛ پس از آنان نترسید و اگر ایمان دارید، تنها از من بترسید.)

ممکن است بعضی اتفاقات رخ بدهند و ممکن است هیچ‌کدام رخ ندهند. نگرانی درباره آینده طبیعی است اما ترسیدن و زندگی کردن در سایه ترس چیزی را تغییر نمی‌دهد. اجازه ندهید اخبار ترسناک و پیش‌بینی‌های ناامیدکننده آرامش و تعادل زندگی‌تان را از شما بگیرند.

تصور کنید مردی از حسادت میان همسرانش لذت می‌برد…

مدت‌هاست دوست داشتم درباره موضوعی بنویسم که شاید بسیاری از خواهران با آن مواجه شده باشند.
مردانی که نه‌تنها برای آرام کردن فضای زندگی میان همسرانشان تلاش نمی‌کنند. بلکه گاهی با رفتارها و حرف‌هایشان آتش حسادت را میان آن‌ها شعله‌ورتر می‌کنند و حتی از دیدن این رقابت و حساسیت لذت می‌برند!

ابتدا یک حقیقت را باید بپذیریم تعددزوجات هرچند در شریعت اسلام امری جایز است اما برای بسیاری از زنان از نظر عاطفی و احساسی تجربه‌ای دشوار و نیازمند صبر و تحمل فراوان است. این واقعیتی نیست که بتوان آن را نادیده گرفت یا احساسات زنان را به‌خاطر آن سرزنش کرد. اما آنچه این دشواری را چندین برابر می‌کندرفتارهای نادرست برخی مردان است.

بارها از خواهران شنیده‌ام که همسرشان به‌جای آنکه خواسته خود را مستقیمابیان کند. از همسر دیگرش تعریف می‌کند تا او را تحریک کند مثلا می‌گوید فلانی این غذا را درست می‌کند فلانی این‌گونه لباس می‌پوشد، فلانی بیشتر به خودش می‌رسد یا فلانی چنین کاری برای من انجام می‌دهد.

درحالی‌که شاید تمام خواسته مرد این باشد که همسرش نیز همان کار را انجام دهد اما چرا باید خواسته خود را در قالب مقایسه تحقیر یا تحریک احساسات همسرش مطرح کند؟

چرا باید از محبت و توجه به یک زن، وسیله‌ای برای آزردن زن دیگر بسازد؟ چرا باید میان دو خواهر مسلمان رقابت، کینه و دشمنی ایجاد کند؟

برادر گرامی آیا واقعا این رفتار با تقوا و اخلاق اسلامی سازگار است؟

الله متعال در قرآن کریم می‌فرماید:

{وَعَاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ}
(و با زنان خود به شایستگی و نیکی رفتار کنید.)[سوره نساء، آیه ۱۹]

{فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تَعْدِلُوا فَوَاحِدَةً}
(پس اگر بیم دارید که عدالت را رعایت نکنید، به یک همسر اکتفا کنید.)[سوره نساء، آیه ۳]

{فَلَا تَمِيلُوا كُلَّ الْمَيْلِ فَتَذَرُوهَا كَالْمُعَلَّقَةِ}
(پس به‌طور کامل به یک سو متمایل نشوید که دیگری را بلاتکلیف و معلق رها کنید.)[نساء،۱۲۹]

این آیات به ما یادآوری می‌کنند که تعدد زوجات با مسئولیت و عدالت همراه است، نه با ظلم، بی‌توجهی و بازی کردن با احساسات زنان.

پیامبر ﷺ می‌فرماید:

«لَا تَحَاسَدُوا، وَلَا تَبَاغَضُوا … وَكُونُوا عِبَادَ اللَّهِ إِخْوَانًا»
«به یکدیگر حسادت نورزید، با یکدیگر دشمنی نکنید … و بندگان خدا و برادر یکدیگر باشید.»(صحیح مسلم، حدیث ۲۵۶۳)

پس چگونه مردی که مسئولیت خانواده را بر عهده دارد خودش زمینه حسادت، کینه و دشمنی میان دو زن مسلمان را فراهم می‌کند؟

آیا قرار است همسرانش را به رقابت بکشاند تا خودش بیشتر مورد توجه قرار بگیرد؟یا قرار است با مقایسه کردن آن‌ها، خواسته‌هایش را برآورده کند؟

همسرانتان انسان‌هایی با احساسات، باکرامت هستند نه ابزارهایی برای رقابت با یکدیگر. اگر از همسرتان خواسته‌ای دارید، با احترام و صراحت بیان کنید نه اینکه با تعریف از دیگری او را تحقیر یا تحریک کنید.

و اما خواهرم

خواهش می‌کنم اجازه ندهید چنین رفتارهایی آرامش قلبتان را بگیرد. اگر همسرتان از زن دیگری تعریف کرد، فورا وارد میدان رقابت نشوید. اگر شما را با دیگری مقایسه کرد، برای اثبات ارزش خودتان به مسابقه‌ای بی‌پایان وارد نشوید. اعمال خودتان را برای خداخالص کنید.

به‌خاطر حرف‌های یک مرد، قلبتان را از کینه نسبت به خواهر مسلمانتان پر نکنید. شاید او نیز از رفتارهایی که شما از آن‌ها بی‌خبرید رنج می‌برد. اجازه ندهیم دیگران با رفتارهای نادرستشان ما را به دشمنی با یکدیگر بکشانند.

برادران اگر بیش از یک همسر دارید، بیش از پیش تقوای الله را پیشه کنید. عدالت فقط در تقسیم شب‌ها و هزینه‌ها خلاصه نمی‌شود خوش‌رفتاری، حفظ کرامت، پرهیز از تحقیر و مراقبت از زبان نیز از مسئولیت‌های اخلاقی شماست.

نه مردی باید از حسادت همسرانش لذت ببرد و نه زنی باید برای جلب توجه بیشتر، خواهر مسلمانش را تحقیر کند. ایجاد حسادت میان انسان‌ها بازی با آتشی است که ممکن است شعله‌های آن از کنترل خارج شود.

امروز دقیقا به این پرسش فکر می‌کردم این انسان مدرن چه نوع انسانی است؟ و زندگی‌ای که برای او تعریف و تعیین کرده‌اند چه نوع زندگی‌ای است؟

در جهان مدرن دنیا بیش از هر چیز دیگری پررنگ شده است. انگار تمام حقیقت زندگی در همین چند دهه حضور ما در دنیاست. همه‌چیز حول محور داشتن، مصرف کردن، پیشرفت مادی، رفاه، موقعیت اجتماعی و بیشتر به دست آوردن می‌چرخد. در میان این‌همه تعریف از زندگی کمتر پرسیده می‌شود پس دنیای دیگر انسان چه می‌شود؟ برای آخرت او چه پاسخی داریم؟ آیا هنوز جایی در این تعریف مدرن از زندگی برای آخرت باقی مانده است؟

اسراف و مصرف‌گرایی، که به یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های جهان مدرن تبدیل شده‌اند. انسان باید بیشتر بخرد، بیشتر داشته باشد، بیشتر تجربه کند و مدام سطح زندگی‌اش را بالاتر ببرد. گویی هیچ نقطه‌ای برای رضایت وجود ندارد. هر سطحی که به آن می‌رسد، به‌سرعت به سکوی رسیدن به سطحی بالاتر باید تبدیل می‌شود.

اما این تعریف از زندگی چه بر سر انسان آورده است؟

به‌ویژه درباره مردان، فکر می‌کنم باید تأمل بیشتری کرد. مردانی که در گذشته در بسیاری از عرصه‌های زندگی از خانواده و جامعه گرفته تا کار، تولید و روابط انسانی، مشارکت و نقش مستقیم داشتند. امروز در برابر تعریفی از زندگی قرار گرفته‌اند که رسیدن به معیارهای آن تمام عمرشان را می‌طلبد.

مردی که باید خانه داشته باشد، ماشین داشته باشد، درآمدی فراتر از نیازهای معمول فراهم کند، موقعیت اجتماعی مشخصی داشته باشد و همواره در مسیر ارتقای سطح زندگی‌اش حرکت کند. گاهی تمام عمر یک مرد صرف رسیدن به ابتدایی‌ترین معیارهایی می‌شود که جهان مدرن برای یک زندگی قابل قبول تعیین کرده است. او می‌دود، تلاش می‌کند مسئولیت می‌پذیرد و شاید در پایان عمر نیز احساس کند هنوز به اندازه کافی نرسیده است.

البته مسئله این نیست که داشتن خانه، ماشین، رفاه و آسایش بد است؛ مسئله این است که چرا این داشته‌ها به معیار ارزش‌گذاری انسان تبدیل شده‌اند؟

در حالی که از منظر اسلام، ممکن است انسان با وجود نداشتن بسیاری از امکانات مادی در مسیر رستگاری قرار داشته باشد.

در نگاه دینی، دنیا تمام زندگی نیست…دنیا گذرگاهی برای رسیدن به مقصدی بزرگ‌تر است. انسان فقط برای ساختن یک زندگی مرفه و برخوردار نیامده است؛ او مسئول ایمان، کردار، انتخاب‌های خویش هست.

اما در بسیاری از روایت‌ها، آخرت تقریبا از معادله حذف شده است. انگار انسان فقط همین موجودی است که امروز می‌خورد، می‌خرد، کار می‌کند، رقابت می‌کند.


آیا قرار است در پایان عمر، فقط فهرستی از داشته‌ها، خریدها، موفقیت‌های شغلی و امکانات مادی از خود به جا بگذاریم؟ یا قرار است پاسخ این پرسش را نیز داشته باشیم که در این فرصت کوتاه، چه انسانی شدیم؟

شاید لازم باشد یک‌بار دیگر درباره معنای پیشرفت، رفاه، موفقیت و حتی مدرن بودن فکر کنیم.

شاید مدرن بودن به‌تنهایی نشانه تعالی انسان نباشدهمان‌طور که نداشتن امکانات مادی نیز نشانه شکست او نیست.

بزرگ‌ترین غفلت انسان مدرن این است که برای آباد کردن تمام جزئیات زندگی دنیایی‌اش برنامه دارد، اما برای ابدیت خود کمتر می‌اندیشد.