کلکتیو ۹۸

🚩 نامه‌ی سرگشاده‌ی زندانیان سیاسی در فرانسه، کسانی که در روز ۱۷ اکتبر در پی یک تظاهرات گسترده سراسری در کشور دستگیر و به شکل شک آوری با احکام سنکین و ناعادلانه و سرکوب دستگاه قضایی مواجه شده اند:

ما مردمی هستیم که مبارزه می‌کنیم تا دیگر رنج نکشیم

ما از زندانی در منطقه‌ی ایل‌دوفرانس برایتان می‌نویسیم که نامش را فاش نخواهیم کرد؛ برای آنکه خود را از خطر اقدامات تلافی‌جویانه و به‌ویژه از گزند دستگاه‌های قضایی و اداره‌ی زندان‌ها در امان نگه داریم.

ما دانشجو، دانش‌آموز، معلم، بیکار، رستوران‌دار، صاحب کسب‌وکار کوچک، پیک و گانگستر هستیم. از همه‌ی محله‌ها و شهرهای این منطقه آمده‌ایم: از کرتی، بوبینی، بلویل، مونتروی، بانیوله، نوآزی‌لو‌سک، سن‌اِمارن، سن‌سن‌دنی و پاریس. از هر سن‌وسال، با هر رنگ پوست و از هر ملیتی هستیم؛ عرب، سفیدپوست، سیاه‌پوست، کولی، ترک، آلمانی و فرانسوی.

ما را، به‌حق یا ناحق، به غارت، اعمال خشونت علیه نیروهای انتظامی، تجمع غیرقانونی و پوشاندن چهره متهم کرده‌اند. در نهایت، تفاوتی نمی‌کند که وضعیت هر یک از ما چه بوده یا چه اتهامی به ما وارد کرده‌اند؛ چراکه دادگاه‌ها در برابر فرمان‌های دستگاه ماکرون سر خم کرده‌اند تا همه‌ی ما را روانه‌ی زندان کنند. مهم نیست که زندان‌ها یکی از دیگری غیربهداشتی‌تر و پرازدحام‌ترند؛ تا وقتی بتوانند زندانی بیشتری در آن‌ها بچپانند، مشکلی نیست!

حالا همه‌جا تلاش می‌کنند ما را پشیمان کنند، به زانو درآورند و از بازگشت به خیابان در شنبه‌های آینده بازدارند. آن‌ها حمایت‌ها، افتخار و تمام آن پیام‌های کوتاهی را که در روزهای اخیر خوانده و شنیده‌ایم، پنهان می‌کنند؛ پیام‌هایی مانند «کاش من هم آنجا بودم» یا «حقشان را کف دستشان گذاشتید». می‌خواهند به ما بقبولانند که خشونت ما با هزاران زندگی‌ای که هر روز زیر چرخ‌های سرمایه‌داری خرد و نابود می‌شوند، قابل مقایسه است.
اگر خدمتگزاران رسانه‌ای قدرت نمی‌توانند «تیپ نمونه» یا چهره‌ی مشخصی برای شورشیان پیدا کنند، به این دلیل است که ما همان مردمی هستیم که به پا خاسته‌اند؛ مردمی که رنج می‌کشند و اکنون مبارزه می‌کنند تا دیگر رنج نکشند.

آن‌ها می‌کوشند ما را از یکدیگر جدا کنند و در دسته‌های مختلف بگنجانند: معترض، آشوبگر، غارتگر، اراذل‌واوباش یا چپ افراطی. اما نفهمیده‌اند که ما همه‌ی این‌ها با هم هستیم!

ما همچنین نمی‌پذیریم که میان ما جدایی بیندازند و از یک سو «زندانیان سیاسی» و از سوی دیگر «زندانیان جرائم عادی» قرار دهند؛ زیرا همه‌ی ما به‌واسطه‌ی همین جهان ناعادلانه به زندان‌های این رژیم رانده شده‌ایم.
به همه‌ی این دلایل، با صدای بلند به شما می‌گوییم: ما از هیچ‌چیز پشیمان نیستیم! از هیچ‌چیز، جز اینکه نتوانستیم به‌اندازه‌ی کافی از خود در برابر خشونت سرکوبگرانه‌ای که قرار بود بر سرمان آوار شود، محافظت کنیم.


از همه‌ی کسانی که بیرون از زندان هستند می‌خواهیم در برابر دولت ایستادگی کنند و هر شنبه به خیابان بازگردند؛ تا سقوط ماکرون و تمام دنیای گندیده‌ای که نمایندگی می‌کند.
از شما می‌خواهیم در فاصله‌ی میان شنبه‌ها خود را سازمان دهید، با یکدیگر دیدار کنید، آماده شوید و از همین حالا زمام زندگی‌تان را به دست بگیرید.
از شما می‌خواهیم از همه‌ی زندانیانی مانند ما و از تمام شورشیان، چه در اینجا و چه در هر جای دیگر، حمایت کنید.

از شما می‌خواهیم تا آنجا که ممکن است از آسیب رساندن به مغازه‌های کوچک خودداری کنید؛ تا روشن شود که عدالت مردمی ما تنها بزرگ‌ترین‌ها، ثروتمندترین‌ها و شرکت‌های چندملیتی را هدف می‌گیرد؛ فقط همان‌هایی را که مدت‌هاست ما را غارت می‌کنند، زیر پا له می‌کنند و تحقیرمان می‌کنند.
از شما می‌خواهیم هرگونه تفرقه و جدایی میان خود را رد کنید و با صدای بلند اعلام کنید که برای چه مبارزه می‌کنیم:

انقلاب!