به خودت باور داشته باش

خدایا： آرامش درونمان را سپاس...
خدایا： سلامتی جسممان را سپاس...
خدایا： آگاهی روز افزونمان را سپاس...
خدایا： دل پر تپشمان را سپاس...
خدایا： این لحظه را سپاس...
خدایا  : قلب مهربانمان راسپاس...
خدایا： دوستان خوبمان را سپاس...
خدایا： نفس پر انرژیمان را سپاس...
خدایا： موفقیت امروزمان را سپاس...
خدایا： شایستگیمان را سپاس...
خدایا： لیاقتمان را سپاس...
خدایا： با تو بودنمان را سپاس...
خدایا： تو را در همه حال سپاس...

🌺شبتان زیبا✨

💡@bekhodat1Aeman1d📚

آن سوی اجبار
نویسنده: فاطمه سون ارا
قسمت: شصت و شش

زیبا در تاریکی ایستاده ماند. اتاق بوی خاک، چوب نم‌ خورده و اشیای کهنه می‌ داد. از پنجرهٔ کوچکی که در گوشهٔ دیوار بود، نه روشنی می‌ آمد و نه نشانی از بیرون دیده می‌ شد. تنها خط باریکی از نور، زیر دروازه افتاده بود و آن هم با دور شدن قدم‌ های خانم خان، کم‌ کم محو شد.
زیبا دستش را به دیوار گرفت. نفسش بند آمده بود. تاریکی اتاق ناگهان او را به سال‌ های دور برد؛ به روزهایی که پدرش از چیزی خشمگین می‌ شد و بی‌ آن‌ که به گریه و التماس او یا تمنا گوش بدهد، آن‌ ها را به زیرزمینی سرد و تاریک می‌ انداخت. روزهایی که در آن زیرزمین، از ترس حتی جرأت نمی‌ کردند با صدای بلند گریه کنند. روزهایی که سرمای زمین از لباس‌ های شان می‌ گذشت و تا استخوان‌ های شان می‌ رسید.
اکنون همان تاریکی، همان بوی نم و همان احساس بی‌ پناهی دوباره به سراغش آمده بود.
زیبا زانوهایش را در آغوش گرفت و در گوشه ‌ای نشست. اشک‌ هایش بی‌ وقفه بر صورتش می‌ لغزید. نمی‌ دانست چرا هر بار که می‌ کوشد از زندگی‌ اش چیزی برای خود بسازد، دیگران با خشونت آن را از او می‌ گیرند. نه در خانهٔ پدرش صدایش شنیده شده بود و نه در این عمارت کسی حاضر بود حقیقتش را بشنود.
ساعت‌ ها گذشت. تاریکی آهسته ‌آهسته غلیظ‌ تر شد و شب بر عمارت سایه انداخت. زیبا گاهی از شدت گریه خاموش می‌ شد و گاهی با شنیدن صدایی در بیرون، سرش را بلند می‌ کرد؛ به امید آن‌ که کسی دروازه را باز کند. اما هیچکس نیامد.
شب هنگام، خان به خانه برگشت. اعضای خانواده دور دسترخوان جمع شده بودند خان نگاهی به اطراف انداخت و پرسید زیبا کجاست؟ چرا مثل هر شب غذا را او نیاورد که زحل و عایشه آوردند؟
خانم خان، که از پیش برای گفتن ماجرا آماده بود، قاشقش را کنار گذاشت و جواب داد در اتاق لوازم کهنه زندانی ‌اش کرده‌ ام.
خان با تعجب به او نگاه کرد و پرسید زندانی‌ اش کرده‌ ای؟ برای چه؟
خانم خان با لحنی آمیخته به خشم و انزجار گفت پول عایشه گم شده بود. اتاق زیبا را گشتیم و پول را در الماری‌ اش پیدا کردیم. خودش هم انکار می‌ کرد. ولی او که پولی نداشت سی هزار را از کجا کرده؟ من دیگر تحملش را ندارم. هر روز یک درد سر تازه می‌ سازد. بودنش در این خانه برایم سخت ‌تر می‌ شود. نمی‌ دانم تا چه وقت باید این دختر را تحمل کنم.
خان هنوز لقمه‌ ای به دهان نبرده بود. با شنیدن حرف‌ های همسرش، چهره‌ اش درهم رفت و قاشق را با شدت روی دسترخوان گذاشت و گفت آن پول را من برای زیبا داده بودم!

آن سوی اجبار
نویسنده: فاطمه سون ارا
قسمت: شصت و پنج

زیبا خواست چیزی بگوید، اما خانم خان پیش از آن‌ که صدایی از گلویش بیرون شود، بازویش را گرفت و با خشونت او را به سوی دروازه کشاند و گفت از این‌ جا بیرون شو!
زیبا هنوز فرصت نیافته بود توضیح بدهد که خانم خان او را از اتاق بیرون تیله کرد. پایش به زمین گیر کرد و با زانو بر کف دهلیز افتاد. درد در زانویش پیچید، اما آنچه بیشتر آزارش می‌ داد، نگاه ‌هایی بود که از بالای سرش به او دوخته شده بود.
عایشه پول‌ ها را گرفت و شروع به شمردن کرد. زیبا، با چشمانی اشک‌ آلود، از روی زمین گفت شما اشتباه می‌ کنید… این پول را من…
ناگهان عایشه با صدای بلند حرفش را برید و گفت مادر جان، ببین! سی هزار است! یعنی بیست هزار باقی را مصرف کرده!
زحل که دیگر نتوانست خاموش بماند، قدمی پیش گذاشت و با صدایی آرام اما قاطع گفت حداقل حرف زیبا را بشنوید. او که از خانه بیرون نرفته، این پول را در کجا مصرف کرده می‌ تواند؟
خانم خان نگاه تندی به زحل انداخت و گفت تو می‌ خواهی از او طرفداری کنی؟
زحل گفت طرفداری نمی ‌کنم، مادر جان. فقط می‌ گویم پیش از آن‌ که حکم کنید، بگذارید خودش بگوید این پول از کجا آمده.
زحل هنوز سخنش را تمام نکرده بود که خانم خان با تندی به سویش برگشت و گفت خاموش باش! من از تو نپرسیدم!
بعد دوباره نگاهش را به زیبا دوخت. زیبا که هنوز بر زمین نشسته بود، خواست از جایش برخیزد و توضیح بدهد، اما خانم خان مجالش نداد. با خشونت بازوی او را گرفت و از زمین بلند کرد و گفت تو هنوز هم جرأت داری دروغ بگویی؟
زیبا‌ گفت خانم جان، به خدا…
خانم خان داد زد خاموش شو!
سیلی محکمی بر صورت زیبا نشست. سرش به یک سو برگشت و گوش ‌هایش از صدای ضربه زنگ زد. پیش از آن‌ که بتواند خودش را جمع‌ و جور کند، ضربهٔ دیگری بر شانه ‌اش فرود آمد. زیبا دست‌ هایش را جلو آورد تا از خود دفاع کند، اما خانم خان با خشم او را به سوی دهلیز کشاند.
زیبا گریه‌ کنان می‌ خواست چیزی بگوید. می‌ خواست بگوید آن پول را خان برایش داده بود؛ می‌ خواست بگوید نه دزد است و نه دروغگو. اما هر بار که لب باز می‌ کرد، فریاد خانم خان بر صدایش می‌ چربید.
او زیبا را از دهلیز گذشتاند و به اتاقی در گوشهٔ عمارت برد؛ اتاقی که لوازم کهنه و صندوق‌ های خاک‌ گرفته در آن انباشته شده بود. دروازه را باز کرد و زیبا را به داخل تیله کرد و داد زد همین‌ جا بمان تا یاد بگیری دست به مال مردم دراز نکنی!
دروازه با صدای سنگینی بسته شد و لحظه‌ ای بعد، صدای چرخیدن کلید در قفل به گوش رسید.