📚መንፈሳዊ መጽሐፍት📔
tg29 тыс. подписчиков
Открыть пост ↗
ከሶስት ቀናት በፊት ከቀድሞው የትምህርት ቤት ጓደኛዬ የተላከልኝ የSMS መልእክት👇
"ሰላም Zed እንዴት ነህ! ይኸውልህ! ትላንትና ምን ተከሰተ መሰለህ ድንገት የስልኬ ስክሪን በራ። የገባውን የጽሑፍ መልዕክት ስመለከት፣ የቀድሞ የትምህርት ቤት ጓደኛዬ ነበረች
በትምህርት ቤት ዘመናችን የነበረን ቅርበት የጠበቀ ነበር፤ ከተለያየን በኋላም ቢሆን እንኳ በመካከላችን ያለው ቅርርብ የጠበቀ ነበር። ሆኖም ግን፣ ባለፉት ጥቂት ዓመታት ውስጥ በግንኙነታችን ላይ አንድ ያልተጻፈ ሕግ እየተተገበረ መሆኑን በዝምታ አስተውያለሁ።
እርሷ ወደ እኔ ብቅ የምትለው ሁልጊዜ በሕይወቷ ውስጥ አንድ ዓይነት ማዕበል ሲነሳ ብቻ ነው። ልቧ ሲሰበር፣ ቤተሰቦቿ ሲያስከፏት፣ ወይም በሥራ ቦታዋ ተስፋ ስትቆርጥ... የስሜት ሸክሟን የምታራግፍበት "የነፍስ ማረፊያ ጣቢያ" አድርጋ እየተጠቀመችብኝ ነው። ሰዓታትን የሚፈጁ ምክሮቼንና ማጽናኛዎቼን ትቀበላለች። ልክ ነፋሱ ጸጥ ሲልና ፊቷ ሲፈካ ግን፣ እንደ ጠዋት ጤዛ ትተናለች። ስለ እኔ ሕይወት፣ ስለ ድካሜ ወይም ስለ ደስታዬ ጠይቃኝ እንኳ አታውቅም።
የትናንቱ መልዕክቷም ከቀደሙት የተለየ አልነበረም፦ "ዛሬ በጣም ከፍቶኛል፣ ትንሽ እናውራ?" የሚል ነበር።
መልዕክቱን እያነበብኩ ለጥቂት ደቂቃዎች በሃሳብ ተዋጥኩ። መልስ ብሰጣት፣ ዛሬም የእርሷን የስሜት ቁስል ለመጠገን ስል የራሴን ውስጣዊ ሰላም አሳልፌ እንደምሰጥ አውቃለሁ። ዝም ብላት ደግሞ፣ በውስጤ ያለው መንፈሳዊ ሰው "እንዴት የተቸገረችን እህት ችላ ትላለህ? የክርስቶስ ፍቅር የት አለ?" እያለ ይሞግተኛል(በዛላይ ለእርሷ የፍቅር ስሜት አለኝ)
በመጨረሻም አን ውሳኔ ወሰንኩ። ይኸውም! መልዕክቱን አንብቤ በዝምታ አለፍኩት።
በልቤ ውስጥ ምንም ዓይነት ጥላቻ፣ ቅሬታ ወይም የበቀል ስሜት የለም። እንደውም በጸሎቴ አሰብኳት። ነገር ግን፣ የእርሷን ሕይወት ለማቅናት ስል የራሴን መንፈሳዊና አእምሮአዊ ጤንነት መስዋዕት ማድረግ እንደሌለብኝ አመንኩ። የራሴን ሰላም ለመጠበቅ ስል፣ ለጊዜው እርሷንና ችግሮቿን "ቸል ብዬ ማለፍን" መረጥኩ።
አሁን ግን አንድ ጥያቄ በውስጤ እየተመላለሰ ዕረፍት እየነሳኝ ነው
ይህ ውሳኔዬ መጽሐፍ ቅዱስ የሚደግፈው "ጤናማ ቸልተኝነት" (ራስን ከአድካሚ ግንኙነት የመጠበቅ ጥበብ) ሊባል የሚችል ነው? ወይስ በመንፈሳዊነት ሽፋን የተሸፈነ ግድየለሽነትና ፍቅር ማጣት ነው?
ሌሎችን ለመርዳት ስንል የራሳችንን ውስጣዊ ሰላም እስከ ምን ድረስ ነው መስዋዕት ማድረግ ያለብን? መንፈሳዊ ድንበር የቱ ጋር ነው የሚሰመረው? እባክህ እስቲ የሆነ ነገር በልኝ Zed!🙏
Telegram| | | Twitter(X) |Christian e Library
"ሰላም Zed እንዴት ነህ! ይኸውልህ! ትላንትና ምን ተከሰተ መሰለህ ድንገት የስልኬ ስክሪን በራ። የገባውን የጽሑፍ መልዕክት ስመለከት፣ የቀድሞ የትምህርት ቤት ጓደኛዬ ነበረች
በትምህርት ቤት ዘመናችን የነበረን ቅርበት የጠበቀ ነበር፤ ከተለያየን በኋላም ቢሆን እንኳ በመካከላችን ያለው ቅርርብ የጠበቀ ነበር። ሆኖም ግን፣ ባለፉት ጥቂት ዓመታት ውስጥ በግንኙነታችን ላይ አንድ ያልተጻፈ ሕግ እየተተገበረ መሆኑን በዝምታ አስተውያለሁ።
እርሷ ወደ እኔ ብቅ የምትለው ሁልጊዜ በሕይወቷ ውስጥ አንድ ዓይነት ማዕበል ሲነሳ ብቻ ነው። ልቧ ሲሰበር፣ ቤተሰቦቿ ሲያስከፏት፣ ወይም በሥራ ቦታዋ ተስፋ ስትቆርጥ... የስሜት ሸክሟን የምታራግፍበት "የነፍስ ማረፊያ ጣቢያ" አድርጋ እየተጠቀመችብኝ ነው። ሰዓታትን የሚፈጁ ምክሮቼንና ማጽናኛዎቼን ትቀበላለች። ልክ ነፋሱ ጸጥ ሲልና ፊቷ ሲፈካ ግን፣ እንደ ጠዋት ጤዛ ትተናለች። ስለ እኔ ሕይወት፣ ስለ ድካሜ ወይም ስለ ደስታዬ ጠይቃኝ እንኳ አታውቅም።
የትናንቱ መልዕክቷም ከቀደሙት የተለየ አልነበረም፦ "ዛሬ በጣም ከፍቶኛል፣ ትንሽ እናውራ?" የሚል ነበር።
መልዕክቱን እያነበብኩ ለጥቂት ደቂቃዎች በሃሳብ ተዋጥኩ። መልስ ብሰጣት፣ ዛሬም የእርሷን የስሜት ቁስል ለመጠገን ስል የራሴን ውስጣዊ ሰላም አሳልፌ እንደምሰጥ አውቃለሁ። ዝም ብላት ደግሞ፣ በውስጤ ያለው መንፈሳዊ ሰው "እንዴት የተቸገረችን እህት ችላ ትላለህ? የክርስቶስ ፍቅር የት አለ?" እያለ ይሞግተኛል(በዛላይ ለእርሷ የፍቅር ስሜት አለኝ)
በመጨረሻም አን ውሳኔ ወሰንኩ። ይኸውም! መልዕክቱን አንብቤ በዝምታ አለፍኩት።
በልቤ ውስጥ ምንም ዓይነት ጥላቻ፣ ቅሬታ ወይም የበቀል ስሜት የለም። እንደውም በጸሎቴ አሰብኳት። ነገር ግን፣ የእርሷን ሕይወት ለማቅናት ስል የራሴን መንፈሳዊና አእምሮአዊ ጤንነት መስዋዕት ማድረግ እንደሌለብኝ አመንኩ። የራሴን ሰላም ለመጠበቅ ስል፣ ለጊዜው እርሷንና ችግሮቿን "ቸል ብዬ ማለፍን" መረጥኩ።
አሁን ግን አንድ ጥያቄ በውስጤ እየተመላለሰ ዕረፍት እየነሳኝ ነው
ይህ ውሳኔዬ መጽሐፍ ቅዱስ የሚደግፈው "ጤናማ ቸልተኝነት" (ራስን ከአድካሚ ግንኙነት የመጠበቅ ጥበብ) ሊባል የሚችል ነው? ወይስ በመንፈሳዊነት ሽፋን የተሸፈነ ግድየለሽነትና ፍቅር ማጣት ነው?
ሌሎችን ለመርዳት ስንል የራሳችንን ውስጣዊ ሰላም እስከ ምን ድረስ ነው መስዋዕት ማድረግ ያለብን? መንፈሳዊ ድንበር የቱ ጋር ነው የሚሰመረው? እባክህ እስቲ የሆነ ነገር በልኝ Zed!🙏
Telegram| | | Twitter(X) |Christian e Library
Новый список