Cinephile

◉ فیلم «ما نام‌های زیادی داریم» در کارنامه‌ی مای زترلینگ، اثری کوتاه‌تر اما به غایت متراکم، تلخ و ریشه‌ای است. این فیلم به ما یادآوری می‌کند که رهایی زنان تنها با تغییر قوانین سیاسی حاصل نمی‌شود، بلکه نیازمند انقلاب در اعماق روان‌شناسی فردی، بازپس‌گیری هویت از دست رفته و پس زدن نام‌های تحمیلی است. زترلینگ در این اثر تلویزیونی، با شجاعتی ستودنی، آینه‌ای پیش روی تماشاگر می‌گیرد تا ببیند پشت دیوارهای بلند خانه‌های امن، چه فجایع خاموشی از انهدام هویت انسانی در جریان است.

@ciinephile

◉ در سینمای دهه‌ی هفتاد اروپا، بسیاری از فیلمسازان مرد تلاش می‌کردند به مسائل زنان بپردازند، اما نگاه آن‌ها همواره با نوعی خیرگیِ تماشاگرگونه یا رمانتیسیزمِ توهم‌آلود همراه بود. در مقابل، مای زترلینگ دوربین را به ابزاری برای «روانکاوی جمعی» هم تبدیل می‌کند. جایگاه زن در این فیلم، جایگاه موجودی معلق میان انتظاراتِ غیرممکنِ اجتماعی و سرکوب درونی است. زن در آثار او منفعل نیست، بلکه منفعل شده است؛ او خشونتِ پنهانِ درون ساختار خانواده را با تمام وجود جذب می‌کند تا آن که ظرف تحمل، لبریز شده و ترک برمی‌دارد.
زترلینگ با هوشمندی تمام نشان می‌دهد که چگونه جامعه‌ی مردسالار از یک سو زن را به عنوان «منبع آرامش و تولید خوشبختی» پرستش می‌کند و از سوی دیگر، هرگونه فردیت و حق حیات مستقل را از او سلب می‌نماید. هنگامی که زن در فیلم دچار فروپاشی می‌شود، دوربین زترلینگ به جای قضاوت کردن، در کنار او می‌ایستد تا تماشاگر را در این وحشتِ اگزیستانسیالیستی سهیم کند.

@ciinephile