داستان هنر
tg9.3 тыс. подписчиков
Открыть пост ↗
[...] یکی از اولین تفسیرهایی که از هنر ارائه کرده‌اند این بوده است که می‌خواسته‌اند از هنر نظامی از نشانه‌ها و در نتیجه زبانی خاص بسازند. باری، زبان وسیله ارتباط است، چیزی که به جان‌های مجاور امکان می‌دهد تا از مرزهای جزیره‌های تنهایی خود برگردند و با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، یکدیگر را بفهمند و به واسطه نمادهای مشابه با هم رابطه ذهنی برقرار کرده و هماهنگ عمل کنند. پس زبان یک عامل همبستگی است. برحسب آنکه با زبان حرکات (لال‌بازی Mimique) سروکار داشته باشیم یا زبان کلمات (سخن)، شدت این همبستگی کمتر یا بیشتر خواهد بود.
پس وقتی که هنر یک زبان باشد، یک ابزار همبستگی هم هست، و علاوه، چون با یک نظام نمادهای فکری سر و کار نداریم، بلکه با نظامی از نمادهای عاطفی سر و کار داریم، همبستگی‌ای که به واسطه این نهادها ایجاد می‌شود از همبستگی‌ای که به واسطه واژه‌های بیان شده (کلام) ایجاد می‌شود نزدیک‌تر خواهد بود. این همبستگی عاطفی از رابطه متقابل افراد جدا از هم درمی‌گذرد تا نوعی نفوذ متقابل در جان‌ها، آمیزش گدازه مانند و وجدان‌ها را برقرار کند.
هنر نه فقط یک همبستگی ژرف‌تر از آنچه زبان بدان دست می‌یابد محقق می‌کند، بلکه چون زبان جهانی است همبستگی بسیار گسترده‌تری ایجاد می‌کند.
پیش از این نیز اگوست کنت (Auguste Comte) آن را «تنها بخشی از زبان که در تمام جهان در میان نوع آدمیزاد فهمیده می‌شود.» می‌نامید.
در این نظریه بخش بزرگی از حقیقت وجود دارد. در دوره‌های معینی از تاریخ، هنر به درستی یک نشانه اتفاق و پیوستگی اجتماعی بوده است: به عنوان مثال در لهستان اشتغال شده، ادبیات و نقاشی بود که وسیله اتحاد وطن‌پرستان شد، روح ملی را حفظ کرد و در مقابل مستحیل شدن در فرهنگ اشغالگران مقاومت کرد. همچنین مسلم است که احساس زیبایی‌شناختی به خصوص بسیار مسری است و گرایش به جهان وطنی و لذت مشترک همگان دارد. اما در فصل اول این کتاب دیدیم که این نظریات متکی بر برخی از واقعیت‌های اجتماعی و وابسته به نوعی فلسفه طبیعت‌گرایی و جان‌گرائی‌اند. اشتراک احساس (Comunion) به‌زودی از حوزه انسانی درمی‌گذرد و به تکنیکی، که آن را پیشاپیش می‌شناسیم، تبدیل می‌شود که هم‌جوشی پر رمزو راز «من» با طبیعت است و هنرمند جادوگر آن است. بورنه (Burnet) می‌گوید «شاعر واسطه‌ای است میان ناشناخته‌ی بی‌انتهای که جان آدمی از آن الهام می‌گیرد و زندگی هر روزه‌ای که همه ی آدمیان بر روی خاک می‌گذارند، چراکه او اثرش را از اندرونه‌ی خود بیرون می‌کشد. او یک قربانی است، و هر یک از آثارش ارزش یک فدیه را دارند. در شعری خود را قربانی می‌کند و در شعر بعد دوباره زنده می‌شود، و همزمان با او، شنونده یا خواننده، همه نو رسیدگان، همه آدمیان در قربانی شدن و رستاخیز شرکت می‌کنند»
@TheStoriesOfArt
پس وقتی که هنر یک زبان باشد، یک ابزار همبستگی هم هست، و علاوه، چون با یک نظام نمادهای فکری سر و کار نداریم، بلکه با نظامی از نمادهای عاطفی سر و کار داریم، همبستگی‌ای که به واسطه این نهادها ایجاد می‌شود از همبستگی‌ای که به واسطه واژه‌های بیان شده (کلام) ایجاد می‌شود نزدیک‌تر خواهد بود. این همبستگی عاطفی از رابطه متقابل افراد جدا از هم درمی‌گذرد تا نوعی نفوذ متقابل در جان‌ها، آمیزش گدازه مانند و وجدان‌ها را برقرار کند.
هنر نه فقط یک همبستگی ژرف‌تر از آنچه زبان بدان دست می‌یابد محقق می‌کند، بلکه چون زبان جهانی است همبستگی بسیار گسترده‌تری ایجاد می‌کند.
پیش از این نیز اگوست کنت (Auguste Comte) آن را «تنها بخشی از زبان که در تمام جهان در میان نوع آدمیزاد فهمیده می‌شود.» می‌نامید.
در این نظریه بخش بزرگی از حقیقت وجود دارد. در دوره‌های معینی از تاریخ، هنر به درستی یک نشانه اتفاق و پیوستگی اجتماعی بوده است: به عنوان مثال در لهستان اشتغال شده، ادبیات و نقاشی بود که وسیله اتحاد وطن‌پرستان شد، روح ملی را حفظ کرد و در مقابل مستحیل شدن در فرهنگ اشغالگران مقاومت کرد. همچنین مسلم است که احساس زیبایی‌شناختی به خصوص بسیار مسری است و گرایش به جهان وطنی و لذت مشترک همگان دارد. اما در فصل اول این کتاب دیدیم که این نظریات متکی بر برخی از واقعیت‌های اجتماعی و وابسته به نوعی فلسفه طبیعت‌گرایی و جان‌گرائی‌اند. اشتراک احساس (Comunion) به‌زودی از حوزه انسانی درمی‌گذرد و به تکنیکی، که آن را پیشاپیش می‌شناسیم، تبدیل می‌شود که هم‌جوشی پر رمزو راز «من» با طبیعت است و هنرمند جادوگر آن است. بورنه (Burnet) می‌گوید «شاعر واسطه‌ای است میان ناشناخته‌ی بی‌انتهای که جان آدمی از آن الهام می‌گیرد و زندگی هر روزه‌ای که همه ی آدمیان بر روی خاک می‌گذارند، چراکه او اثرش را از اندرونه‌ی خود بیرون می‌کشد. او یک قربانی است، و هر یک از آثارش ارزش یک فدیه را دارند. در شعری خود را قربانی می‌کند و در شعر بعد دوباره زنده می‌شود، و همزمان با او، شنونده یا خواننده، همه نو رسیدگان، همه آدمیان در قربانی شدن و رستاخیز شرکت می‌کنند»
@TheStoriesOfArt
Новый список