امروز از صبح، به دلیلی، ناراحت و پرتنش بودم و این دوست عزیز، از فرسنگها دورتر، متوجه حال ناخوش من شده بود و تلاش میکرد به شیوه خودش حالم را بهتر کند.
راستش را بخواهید، بیاندازه از او ممنونم.
از تمام کسانی که وقتی حالمان خوب نیست، تلاش میکنند حالمان را بهتر کنند، ممنونم.
طاقت نداشتنِ تحمل حال بد دیگران، شاید آسانترین واکنش باشد
اما اینکه کسی تلاش کند، حتی در سکوت و از فاصلهای دور، کمک کند تا از یک روز پرتنش عبور کنی، بینهایت ارزشمند است.
باور من این است که هیچ انسانی در تمام روزهای زندگیاش شاد نیست. بالاخره روزی میرسد که پرتنش، عصبی، اندوهگین یا حتی خشمگین باشی؛ روزی که هر احساسی داری، جز شادی.
اما به باور من، شرط واقعی دوستی، پذیرفته شدن در همین روزهاست.
خواستن و دوست داشتن یک انسان در روزهای آرام و بیدغدغه، هرگز شبیه پذیرفتن و دوست داشتن او در بدترین حال ممکنش نیست.
دوستی واقعی یعنی حتی وقتی حال خوبی نداری، کسی باشد که نخواهد از تو فاصله بگیرد؛ بلکه به هر شیوهای که میتواند، تلاش کند کمی از سنگینی روزت کم کند.
پس بیش باد چنین دوستانی؛
آنان که حتی از فرسنگها دورتر، هوای دل آدم را دارند.
#عادله_زمانی
@media_aramesh