دکتر محمدرضا سرگلزایی drsargolzaei

🔴 آخرین فروش پیش از افزایش قیمت
🔹 مهلت: آخر نوامبر ۲۰۲۶

🔴 فروش بسته‌ی
سایکومیتولوژی (روان‌اسطوره‌شناسی)
دکتر سرگلزایی

🔹 بيش از 60 ساعت فایل صوتی همراه با اسلایدهای کلاس

🔹 (مناسب برای علاقمندان و یا مدرسان خودشناسی و تیپ‌شناسی)

🔴 ۱۳ دوره‌ی آموزشی

🔴 عناوین دوره‌ها:

۱- تیپ‌شناسی زنان (پیش‌نویس‌های) شینودا بولن✔️ (۳ ساعت)
۲- تیپ‌شناسی مردان (پیش‌نویس‌های) شینودا بولن✔️ (۳ ساعت)
۳- سفر قهرمانی کارول پیرسون ✔️ (۳.۵ ساعت)
۴-پرسفون در سفر قهرمانی ✔️ (۵.۵ ساعت)
۵- مثلث هرمس/دیونیزوس/آپولو در سفر قهرمانی✔️ (۶ ساعت)
۶- مثلث هرا/آفرودیت/آتنا در سفر قهرمانی✔️ (۵.۵ ساعت)
۷- اسطوره‌های عشق✔️ (۵.۵ ساعت)
شامل دیونیزوس- آفرودیت- دیمیتر- پرسفون
۸- اسطوره‌های قدرت✔️ (۵ ساعت)
شامل زئوس- پوزیدون- هادس- آتنا
۹- اسطوره‌های خرد و فرزانگی✔️ (۶ ساعت) شامل آپولو هرمس- آتنا
۱۰- اسطوره‌های معنویت✔️ (۶ ساعت)
شامل هستیا- هرمس- دیونیزوس
۱۱- ما هیچ، ما روایت ۱-۲-۳ (درس‌های عملی از مثنوی مولوی) (۱ ساعت)
۱۲- زنانگی و مردانگی: تاریخ-هورمون-اسطوره ✔️ (۶ ساعت)
۱۳- مارپله‌ی یونگ✔️ (۳ ساعت) فرصت‌ها و محدودیت‌های نگاه یونگی


هزینه: ۳۶۰ دلار (کانادا)

🔴 برای تهیه از طریق شماره زیر در واتساپ پیام متنی ارسال بفرمایید:
+17788585719
https://wa.me/17788585719

@prefrontalclub
@drsargolzaei
@drsargolzaeivancouver

گفت مغول است و من دلم یک جوری شد.انگار هنوز بعد از این هشت قرنی که از حمله شان به ایران می‌گذرد نبخشیدمشان.یک حس کاملا غیر عقلانی.
تیشرت سفید پوشیده با شلوار سورمه ای.سفید است و ابروهایش را تتو کرده.ارایش ندارد و موهایش را ساده بسته.هفته سوم آمد سرکلاس و گفت کارهای ثبت نامم طول کشید و در استراحت وسط کلاس ازم پرسید چند واحد دارم این ترم و خیلی پریشان شد وقتی فهمید ۴درس کمتر از ما برداشته و شاکی بود که چرا مسئول ثبت نام انقدر بی حوصله جواب می‌دهد و چرا همه چیز انقدر مبهم و غیر شفاف است و اصلا نمیشود فهمید این کارهای اداری پیچیده را چه طور باید انجام داد.من و دوست چینی ام که تنها دانشجوهای بین الملل هستیم سعی کردیم دلداری اش بدهیم که نگران نباش و مسئول ثبت نام آدم خوبی است فقط تایپ کردنش بد است و باید حضوری بروی دفترش تا بفهمی چی میگوید و چی کار باید بکنی.
وقت برگشتن به خانه در مترو دیدمش. کلافه و خسته و پریشان.سلام کردم و فهمیدیم که در یک مجتمع می‌نشینیم و هم مسیریم و برایم گفت که دو پسر ۸ و یک ساله دارد و گذاشتشان مغولستان و آمد اینجا چون نیاز به تغییر داشت و دلش برای یک سالهه تنگ شده ولی بعد از به دنیا آوردنش مدام فکر می‌کرد چرا این کار را کرده و خب تنها امده اینجا چون با خانواده همه چیز خیلی گران میشود و اصلا شوهرش باید کار کند تا بتواند پول بفرستد به اینجا.
یک سال از من کوچکتر بود و در ذهنم گذشت شصت و چهاری است و شصت و چهاری ها همیشه در ذهن من خیلی کوچک بودند.خیلی جوان. شبیه شصت و هفت ها. گروه سنی که انگار همیشه در ذهنم باید زیر ۱۲ سال داشته باشند ولی به طرز شگفت انگیزی الان نزدیک چهل سالشان است.خوشحال شد که من ازش بزرگترم و گفت فکر میکردم خیلی پیر هستم و بهش گفتم منم همین فکر را میکردم ولی کلی از بچه های کلاس ۴۴ و ۴۶ ساله هستند و اصلا زیر ۳۰ سال کم داریم.
گفت این مالایی ها خیلی بروکراسی پیچیده ای دارند.اگر بگویم مغولستان بهتر است فکر میکنی چون مغول هستم این را میگویم ولی باور کن من لیسانسم را آمریکا خواندم و آنها هم اصلا انقدر کاغذبازی نداشتند.در ذهنم می‌گذرد که حس من این بود که چه نظم خوب و قابل پیش بینی دارند و اضطراب انجام کار اداری در حالیکه کارمندها حوصله جواب دادن به سوالهایت را ندارند و به نظرشان خیلی احمق میرسی و هرلحظه ممکن است سیستم قطع شود و کارت بماند تا معلوم نیست چه ساعتی یا چه روزی،برایم در اینجا کمتر شده است و حتی احساس باهوش بودن در انجام کار اداری هم دارم!
وارد مجتمع که شدیم گفت یک اتاق مستر از یک واحد ۴ خوابه را اجاره کرده و دو هم خانه چینی و یک هم خانه هندی دارد که نمی بینتشان چون هر روز میروند سر کار و اجاق برقی خریده است و در اتاقش آشپزی میکند چون غذاهای مالایی تند هستند و میدانی مغولستان چون تحت سلطه شوروی بود ذائقه آنها به اروپا نزدیکتر است تا آسیا و تاکید کرد که ما کمونیست بودیم و باز گفت که کاری با هم خانه هایش ندارد و در اتاق را قفل میکند ولی احتمالا آدمهای ناامنی نیستند...
خداحافظی که میکردیم بهش گفتم من همین نزدیکم،اگه به یک دوست احتیاج داشتی روم حساب کن و خندید.
حالا دیگر مغول نبود،چیزی یادآور چنگیز و نیشابور و عطار که بدون سر دارد راه می‌رود و آنکه از بخارا فرار کرده بود و گفته بود: «آمدند و کندند و سوختند و کشتند و بردند و رفتند.»
حالا دیگر فقط یک زن چهل و یک ساله متولد مغولستان بود که پارسال زایمان کرده بود و در خستگی و فرسودگی بحران میانسالی اش فکر کرده بود نیاز به تنهایی و تغییر دارد و نمی‌دانم آمدنش به اینجا همراه طلاق و متارکه بود یا در همراهی همسری حمایتگر که در آغوشش کشیده بود و گفته بود برو و ما منتظر میمانیم تا حالت بهتر شود و برگردی.

هشت قرن زمانی زیادی کافی است برای اینکه عبور کنیم از تراژدی های جمعی مان و دنبال نقش خودمان در وضعیت اینجا و اکنون باشیم... برای اینکه بتوانم با مغولها دوست شوم...

۴ نوامبر۲۰۲۶/ ۱۳ آبان ۰۵
منتظر نوبت در IPUTRA