Statistickit

نیچه می گفت آنچه مرا نکشد قوی‌ترم می‌کند ولی اگر از نیچه بدبین‌تر باشم باید گفت، آنچه مرا نکشد مرا برای چیزی قوی‌تر باقی می گذارد تا او مرا بکشد...
امیدوارم هنوز این تبحر اجدادی‌مان را از یاد نبرده باشیم. در سخت ترین شب‌ها باید بهترین سفره را برای خودمان تدارک ببینیم. حتی اگر آخرین غذا باشد...
پ.ن :از روزهای وسط جنگ .... تهران ...

هبوط در عصری که خدایش پرده بر روی خود کشیده، قسمت ازلی ما است.پروردگار،همانی است که خود را به مادربزرگ و پدربزرگ ما می‌نمایاند. با ما، اما معامله ای دیگر دارد.
هرچه «او» از صحنه عمومی ما، غائب‌تر می شود، دل‌های متزلزل ما به ایمان محتاج تر می‌گردد.
هستی به طرز دردآوری خالی است اگر دل ندهیم به آن غائب همیشه حاضر، به او که گاه آغوشش چنان بزرگ و لطیف است که آدمی در عشقش به تردید می‌افتد...با این همه، قسمت ماست دل سپردن به او... به او که امروز، بیشتر از همیشه ی تاریخ نهان است ....هرچند مدام در گوشمان بخوانند که او رفته است...
سوگند به آغاز روز و سوگند به شب،چون آرام گیرد...پروردگارت نه تو را رها کرده...#ضحی_آیه_ناب

دوستم بعد از اینکه از مرگ بر اثر سرطان جان سالم به در برد، بهم گفت: «دیگه نمی‌تونم خیلی به آینده‌های دور فکر کنم.»
من هم مدتیه همین‌طور فکر می‌کنم.شاید نباید این‌قدر به دوردست‌ها چشم بدوزیم. پنجره‌ی زندگی آدم‌ها گاهی رو به دورنمایی باز می‌شه که فقط کافیه یک قوی سیاه از اونجا بهشون چشمک بزنه تا همه‌چیز عوض بشه.وقتی فردا این‌قدر نامطمئنه،تنها چیزی که ارزش داره، چیه؟