تجربه‌های روان‌پزشکانه
tg8.1 тыс. подписчиков
Открыть пост ↗
🗣 درنگ
#دکتر_افشین_احمدوند. روان‌پزشک
۱. گپ ویزیتوری!
چند روز پیش، دو خانم جوان به‌عنوان ویزیتور یک شرکت دارویی وارد مطب شدند. دعوتشان کردم بنشینند. مدت‌ها بود که منتظر فرصتی برای گفت‌وگویی جدی‌تر با ویزیتورهای شرکت‌های دارویی بودم. البته پیش‌تر هم گاه‌وبیگاه گفت‌وگوهایی با آن‌ها داشتم، اما این نخستین بار بود که فرصت کافی برای چنین گفت‌وگویی فراهم می‌شد.
به نظرم هر دو در کار خود باتجربه بودند و به بیشتر پرسش‌هایم درباره رفتار پزشکان، منشی‌ها و داروخانه‌ها پاسخ‌های نسبتاً دقیق و روشنی می‌دادند.
تجربیاتشان برایم بسیار جالب و در مواردی حتی حیرت‌انگیز بود. برای مثال، توضیح دادند که پزشکان را بر اساس معیارهایی مانند شماره نظام پزشکی، تخصص، میزان دانش، ویژگی‌های اخلاقی و رفتاری و حتی آنچه در اصطلاح خودشان «درصدی بودن» می‌نامیدند، دسته‌بندی می‌کنند و بر همین اساس تصمیم می‌گیرند کدام ویزیتور برای ملاقات با کدام پزشک مناسب‌تر است!
مثلاً گروهی از پزشکان را با عنوان «پنج‌رقمی‌ها» مشخص کرده بودند؛ پزشکانی با شماره نظام پزشکی پنج‌رقمی که به گفته آن‌ها معمولاً درباره داروها پرسش‌های بیشتری مطرح می‌کنند!
یکی دیگر از نکات جالب این گفت‌وگو، قضاوت آن‌ها درباره رفتار پزشکان در تخصص‌های مختلف بود. از نظر این دو ویزیتور، خوش‌اخلاق‌ترین پزشکان، متخصصان اطفال بودند!
اینکه بد‌اخلاق‌ترین‌ها، خودشیفته‌ترین‌ها و دیگر گروه‌ها چه کسانی بودند، فعلاً جزو اسرار این گفت‌وگو باقی خواهد ماند!
۲. مرد ثروتمند و تیر چراغ برق!
مردی حدودا هفتاد ساله به مطب مراجعه کرد؛ مردی که با وجود سن‌وسالش، همچنان از نظر جسمی سرحال و به قول معروف «روی پا» بود.
شکایت اصلی‌اش این بود که با وجود برخورداری از وضعیت مالی بسیار خوب، دیگر از هیچ‌چیز لذت نمی‌برد و آرزوی خاصی هم در زندگی ندارد.
بااین‌حال، در ارزیابی روان‌پزشکی، ملاک‌های لازم برای تشخیص افسردگی را نداشت. همچنان از نظر شغلی بسیار فعال بود، معاشرت خوبی داشت و مردی خوش‌مشرب و اجتماعی به نظر می‌رسید.
در خلال گفت‌وگو، وقتی بیشتر درباره تجربه‌های لذت‌بخش زندگی‌اش پرسیدم، به نکات جالبی اشاره کرد. گفت که از پیاده‌روی در تنهایی، مرور خاطرات گذشته، تماشای فیلم‌فارسی‌های قدیمی و اساساً خلوت‌کردن با خودش لذت می‌برد.
یکی دیگر از دل‌مشغولی‌های خوشایندش، سرزدن به محله‌های دوران کودکی بود؛ قدم‌زدن در کوچه‌های قدیمی و تماشای خانه‌هایی که بخشی از خاطرات زندگی‌اش را در خود داشتند.
می‌گفت گاهی حتی دیدن یک تیر چراغ برق قدیمی در یکی از همان کوچه‌ها و ایستادن و خیره‌شدن به آن، می‌تواند برایش تجربه‌ای عمیقاً لذت‌بخش باشد.
مردی که در ابتدای گفت‌وگو می‌گفت دیگر از هیچ‌چیز لذت نمی‌برد، هنوز می‌توانست از تماشای یک تیر چراغ برق قدیمی لذت ببرد!
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
#دکتر_افشین_احمدوند. روان‌پزشک
۱. گپ ویزیتوری!
چند روز پیش، دو خانم جوان به‌عنوان ویزیتور یک شرکت دارویی وارد مطب شدند. دعوتشان کردم بنشینند. مدت‌ها بود که منتظر فرصتی برای گفت‌وگویی جدی‌تر با ویزیتورهای شرکت‌های دارویی بودم. البته پیش‌تر هم گاه‌وبیگاه گفت‌وگوهایی با آن‌ها داشتم، اما این نخستین بار بود که فرصت کافی برای چنین گفت‌وگویی فراهم می‌شد.
به نظرم هر دو در کار خود باتجربه بودند و به بیشتر پرسش‌هایم درباره رفتار پزشکان، منشی‌ها و داروخانه‌ها پاسخ‌های نسبتاً دقیق و روشنی می‌دادند.
تجربیاتشان برایم بسیار جالب و در مواردی حتی حیرت‌انگیز بود. برای مثال، توضیح دادند که پزشکان را بر اساس معیارهایی مانند شماره نظام پزشکی، تخصص، میزان دانش، ویژگی‌های اخلاقی و رفتاری و حتی آنچه در اصطلاح خودشان «درصدی بودن» می‌نامیدند، دسته‌بندی می‌کنند و بر همین اساس تصمیم می‌گیرند کدام ویزیتور برای ملاقات با کدام پزشک مناسب‌تر است!
مثلاً گروهی از پزشکان را با عنوان «پنج‌رقمی‌ها» مشخص کرده بودند؛ پزشکانی با شماره نظام پزشکی پنج‌رقمی که به گفته آن‌ها معمولاً درباره داروها پرسش‌های بیشتری مطرح می‌کنند!
یکی دیگر از نکات جالب این گفت‌وگو، قضاوت آن‌ها درباره رفتار پزشکان در تخصص‌های مختلف بود. از نظر این دو ویزیتور، خوش‌اخلاق‌ترین پزشکان، متخصصان اطفال بودند!
اینکه بد‌اخلاق‌ترین‌ها، خودشیفته‌ترین‌ها و دیگر گروه‌ها چه کسانی بودند، فعلاً جزو اسرار این گفت‌وگو باقی خواهد ماند!
۲. مرد ثروتمند و تیر چراغ برق!
مردی حدودا هفتاد ساله به مطب مراجعه کرد؛ مردی که با وجود سن‌وسالش، همچنان از نظر جسمی سرحال و به قول معروف «روی پا» بود.
شکایت اصلی‌اش این بود که با وجود برخورداری از وضعیت مالی بسیار خوب، دیگر از هیچ‌چیز لذت نمی‌برد و آرزوی خاصی هم در زندگی ندارد.
بااین‌حال، در ارزیابی روان‌پزشکی، ملاک‌های لازم برای تشخیص افسردگی را نداشت. همچنان از نظر شغلی بسیار فعال بود، معاشرت خوبی داشت و مردی خوش‌مشرب و اجتماعی به نظر می‌رسید.
در خلال گفت‌وگو، وقتی بیشتر درباره تجربه‌های لذت‌بخش زندگی‌اش پرسیدم، به نکات جالبی اشاره کرد. گفت که از پیاده‌روی در تنهایی، مرور خاطرات گذشته، تماشای فیلم‌فارسی‌های قدیمی و اساساً خلوت‌کردن با خودش لذت می‌برد.
یکی دیگر از دل‌مشغولی‌های خوشایندش، سرزدن به محله‌های دوران کودکی بود؛ قدم‌زدن در کوچه‌های قدیمی و تماشای خانه‌هایی که بخشی از خاطرات زندگی‌اش را در خود داشتند.
می‌گفت گاهی حتی دیدن یک تیر چراغ برق قدیمی در یکی از همان کوچه‌ها و ایستادن و خیره‌شدن به آن، می‌تواند برایش تجربه‌ای عمیقاً لذت‌بخش باشد.
مردی که در ابتدای گفت‌وگو می‌گفت دیگر از هیچ‌چیز لذت نمی‌برد، هنوز می‌توانست از تماشای یک تیر چراغ برق قدیمی لذت ببرد!
#تجربه‌های_روان‌پزشکانه
Новый список