شريعت،طريقت،معرفت،حقیقت

شاید وقت آن رسیده باشد که در تعریف «گناه» تجدیدنظر کنیم.
گناه را تنها در قالب هایی که به ما آموخته‌اند نبینیم؛ گناه، هر رفتاری است که به خودمان، به دیگری یا به پیوند روحمان با خالق آسیب برساند.
چه بسیار کسانی که خود را پاک و پرهیزگار می‌پندارند و دیگران را به گناهکاری متهم می‌کنند، اما اکثر رفتارهایشان آسیب به خود و دیگران است .آیا شکستن دلی، رنجاندن روحی ، پایمال کردن حق مظلومی ، بردن آبروی کسی، و از همه مهم تر بیزاری ایجاد کردن از معنویت و دین با رفتارهای خودخواهانه و نازیبا ، گناه نیست؟
شاید بزرگ‌ترین گناه و غفلت بعضی از ما این باشد که چنان درگیر ظاهر واژه‌ها و قالب‌های دینداری شده‌ایم که حقیقت و روح آن‌ها را فراموش کرده‌ایم و با ظاهری خدایی در مسیر باطل گام برمی داریم.
دینداری راستین، نه در گناهکار شمردن دیگران، که در مراقبت و رشد خود و دیگران است.

مباش در پی آزار و‌هرچه خواهی کن
که درشریعت ما غیر ازین گناهی نیست

حضرت حافظ

دکتر سوگل مشایخی

@molanatarighat

ما به ندرت برای کسانی‌که از ما بهترند راز دل‌مان را می‌گوییم. حتی از محضرشان می‌‌گریزیم.

در مقابل بیشترِ اوقات اسرار خود را نزد کسانی اعتراف میکنیم که به ما شباهت دارند و در ضعف‌ها و حقارت‌هامان شریک‌ند.

بنابراین ما نمی‌خواهیم خود را اصلاح کنیم! زیرا در این صورت ابتدا باید به‌ حکم عجز و ناتوانی خود گردن نهیم!ما می‌خواهیم که‌بر حالمان رقت آورند و در راهی‌که می‌رویم تشویق‌مان کنند.

خلاصه می‌خواهیم مقصر نباشیم و در عین حال  برای تزکیه نفس‌مان هم قدمی برنداریم.

«نه از وقاحت نصیب کافی برده‌ایم و نه از فضیلت. نه نیروی ارتکاب گناه داریم نه قدرت اجرای ثواب.»

«سقوط»
آلبر کامو

@molanatarighat

کلیبر _ قلعه بابک در یک روز مه آلود

قلعه بابک | کلیبر
آذربایجان شرقی

@molanatarighat