ديد‌بان آزار

صبح روز انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، در یک استوری نوشتم: «به روزنه‌ای از امید نیاز داریم.» با این حال، خودم چندان به نتایج این انتخابات امیدوار نبودم. این ناامیدی بی‌دلیل نبود. تجربه انتخابات ریاست‌جمهوری سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۲۴، که هر دو به پیروزی دونالد ترامپ انجامید، نشان داده بود که جریان‌های راست‌گرا و محافظه‌کار همچنان از پایگاه اجتماعی و قدرت بسیج سیاسی قابل‌توجهی در جامعه آمریکا برخوردارند.واقعیت این است که در هر دو انتخابات، باور اینکه جامعهٔ آمریکا به مردی رأی می‌دهد که پیش از ورود به کاخ سفید هیچ سابقه‌ای در بر عهده داشتن مسئولیت دولتی نداشت، اما دو زن با دهه‌ها سابقهٔ فعالیت سیاسی، حقوقی و مدیریتی را برای ریاست‌جمهوری انتخاب نمی‌کند، برایم بسیار دشوار بود. هیلاری کلینتون سال‌ها سناتور و وزیر امور خارجه بود و کامالا هریس نیز سابقه دادستانی، دادستانی کل ایالت کالیفرنیا، سناتوری و معاونت ریاست‌جمهوری را برعهده داشت. در مقابل، تجربه ترامپ پیش از سال ۲۰۱۷ عمدتاً به فعالیت‌های اقتصادی و تجاری و البته مالکیت و اداره مسابقات «دختر شایسته جهان» و «ملکه زیبایی آمریکا»، اجرای برنامه‌های تلویزیونی و ایفای نقش‌های کوتاه در آثار هالیوودی محدود می‌شد.نکته تأمل‌برانگیزتر برای من این بود که ترامپ در هر دو انتخابات در برابر دو نامزد زن، هیلاری کلینتون و کامالا هریس، پیروز شد، اما در سال ۲۰۲۰ از جو بایدن، یک مرد سفید و دموکرات میانه‌رو، شکست خورد. هرچند نمی‌توان نتایج این انتخابات را صرفاً به جنسیت‌زدگی جامعه آمریکا نسبت داد، اما این الگو پرسشی جدی درباره نقش نگرش‌های جنسیت‌زده و نژادپرستانه ریشه‌دار در باورها و رفتارهای بخش قابل‌توجهی از جامعه آمریکا و موانع فرهنگی و ساختاری پیش روی زنان برای دستیابی به بالاترین جایگاه قدرت سیاسی در آمریکا مطرح می‌کند.