غزلهای ماندگار

یار نخواهم که بود بدخو و غمخوار و ترش
چون لحد و گور مغان تنگ و دل افشار و ترش

یار چو آیینه بود دوست چو لوزینه بود
ساعت یاری نبود خایف و فرار و ترش

هر کی بود عاشق خود پنج نشان دارد بد
سخت دل و سست قدم کاهل و بی‌کار و ترش

ور چشمش بیش بود هم ترشی بیش کند
دان مثل بیشی او سرکه بسیار ترش

بس کن شرح ترشان این قدری بهر نشان
کی طلبد در دل و جان طبع شکربار ترش

#مولانا
- دیوان شمس
- غزلیات
- غزل شمارهٔ ۱۲۱۹

@ghaz2020

« رویای ناز »

دیشب به خواب نازم، آمد خیالی شیرین
زیبا و ماورایی ،  مانند برگ ِ نسرین

تنها و دلربا بود ، اما ز ِ پیچ زلفش
آرامشی هویدا ، بر دل نهاده تسکین

با یک نظر بدیدم ، لبخند بی مثالش
ماه و ستاره ام شد، بالا بلند و سیمین

در زلف شب خُرامان، آهسته سویم آمد
با سوز لب ترانه ، از راز ِ عهد پیشین

یک لحظه یادم آمد، از بی وفایی او
دل ناله ای برآورد، عهدم شکسته دیرین

با خنده گفتمش تو ، آن یاد ِ بی نظیری؟
گفتا که شرمسارم، بر من نکن تو نفرین

گفتم که مِیّ پَرَستم،این رسم عاشقانست
کینه ندارد عاشق ، بوده همیشه بی کین

از جان به ناله می گفت،نادم شدم ز ِ روزم
توفان نشسته بر دل، مانند مرغی مسکین

ما عهد جان به جانان، در آسمان ببستیم
رویای خواب نازش، نوشین به قلب «شاهین»

(حسین برجعلیزاده)
«شاهین»
دبیر ادبیات
ناحیه یک رشت 🌹

@ghaz2020

بر سر آتش سوزنده نشیمن کردم
معنی عشق تو را بر همه روشن کردم

کسی از دور فلک این همه اندیشه نکرد
که من از گردش آن نرگس رهزن کردم

خادم غیر شدم با همه غیرت عشق
آه کز دوستی‌ات خدمت دشمن کردم

سنگ نالید به حال دل دیوانهٔ من
بس که در کوه غمش ناله و شیون کردم

یارب آویزهٔ گوش تو پری‌پیکر باد
در اشکی که من از دیده به دامن کردم

عاجزم پیش دل سخت تو من کز آهی
رخنه در خاره و سوراخ در آهن کردم

سری از چشم تو با مردم عالم گفتم
همه را زآفت دور فلک ایمن کردم

بوسه‌ای از لب نوشین تو مقدورم شد
نوش داروی دل خسته معین کردم

اثر از دیر و حرم ندیدم هر چند
طلب وصل تو از شیخ و برهمن کردم

گر پرم بشکنی از سنگ، نخواهم برخاست
من که از سدره به بام تو نشیمن کردم

خیل اندوه به سر منزل من راه نبرد
تا فروغی به در میکده مسکن کردم

#فروغی_بسطامی
- دیوان اشعار
- غزلیات
- غزل شمارهٔ ۳۲۸

@ghaz2020