اهل نوشتن

🎼🎼🎼🎼
این جلسه را با دقت بشنویم تا در هفته‌‌های آینده‌ی نتیجه‌ی بهتری بگیریم
➖پایه‌های مدیریت دانش شخصی: معماری ذهن دوم

🎙بشنوید: پادکست نویسنده‌ساز

💦 نکات متنوعی درباره‌ی نوشتن و نویسندگی+پرسش‌وپاسخ

🍼 عضویت در کانال نویسنده‌ساز:
@nevisandesaze


📚دانلود کتاب:
فرهنگواره‌ی فارسی خلاق
نویسنده‌ساز
پنداشته‌ها
شاهراه تأثیرگذاری
چرا باید زیادتر حرف بزنیم؟

🔗اطلاعات ورود به وبینارها

📱یوتیوب

دوره‌ها: @kelasenevisandegi
پیوستن به دوره‌ی نویسندگی خلاق


#پادکست #نویسنده‌ساز
@shahinkalantari
ShahinKalantari.com
MadreseNevisandegi.com

آسمانت را ستاره‌باران می‌کنی؟

یکشنبه بود و الهه مهمان الهه. جستاری از کتاب «نزدیک ایده» خواند. درباره‌‌ی آسمان بود از نگاه یک زندانی. بعدش نوشتیم. درباره‌ی آسمان. سوال نوشتیم.

آسمان من چه شکلی است؟
آسمان را دوست دارم؟
از آسمان چه خاطره‌ای دارم؟
آسمان ابری را دوست دارم یا بدون ابر؟
راز آسمان چیست؟
آسمان عمیق‌تر است یا دریا؟
آسمان ...

آسمان برایم آبی عمیقی‌ست که چه ابری باشد و چه نباشد دوستش دارم. حتی آن روزی هم که با داداش بادبادک هوا کردیم و آسمان بادبادک را بلعید دوستش داشتم.

من هم می‌خواهم ساکن آسمان باشم. مثل بادبادک. نمی‌دانم آن بالا چه خبر است. اما حس می‌کنم آنجا بیشتر خوش می‌گذرد. حس رهایی می‌دهد آسمان. از چه می‌خواهم رها شوم؟ از رنج؟ از غم؟ یا از خودم؟ خودم؟ شاید خودم. نمی‌دانم. فعلا می‌دانم که نویسندگی هم برایم آسمان است. جایی که می‌توانم رها باشم. تنها باشم. دنیای خودم را بسازم و خوش باشم.

مبینا روز چهارشنبه از کتاب «سِفرِ سیگار» خواند. دیدم «خشایار قشقایی» چه نثر پرکلمه‌ای دارد. از آن روز حساس شده‌ام روی نثر خودم و فهمیده‌ام چقدر کم‌کلمه‌ است. انگار مشتی واژه‌ی مشخص دارم که برای نوشتن هر نوع متنی از آن‌ها وام می‌گیرم.

چند وقت است که کلمه‌برداری نکرده‌ام؟ آخرین‌بار زمانی بود که «خسرو خوبان» را می‌خواندم و شگفت‌زده بودم از نثر «رضا دانشور.»

این روزها هم از دانشور می‌خوانم. «نماز میت» را. و باز هم حیرت می‌کنم. از قلمش. کاش دوباره کلمه‌برداری کنم.

اگر نویسندگی را آسمان می‌‌پندارم پس چرا ستاره‌بارانش نمی‌کنم؟

سارا چگنی

@sarachegenii

دفترچه بقا

تا حالا شده یک روز تاریک و پراضطراب را با نوشتن شروع کنید و بعد از چند صفحه احساس کنید بار سنگینی از روی سینه‌تان برداشته شده است؟

برای من بارها پیش آمده.

وقتی ظرفیت عاطفی‌ام پایین است و به هر دلیلی خشمگین افسرده یا مضطربم به جای اینکه این احساس را در قفسه‌ی سینه‌ام زندانی کنم آن را روی کاغذ می‌آورم.

نزدیک دو سال است که به توصیه‌ی استاد کلانتری آزادنوشتن را هر روز جدی پیگیری می‌کنم.
همیشه هم مقدارش یکسان نیست. بعضی روزها فقط چند جمله می‌نویسم، بعضی روزها یک یا دو صفحه و روزهایی که حال و ظرفیت بیشتری دارم، سه یا چهار صفحه.

گاهی فکر می‌کنم همین نوشتنِ بی‌واسطه خودش نوعی سبک شدن است.

مدتی پیش درباره‌ی نوشتن از یونگ مطلبی خواندم که در آن آمده بود که نوشتن می‌تواند یک ساز و کار دفاعی بالغانه باشد.
وقتی درگیر طغیان‌های عاطفی می‌شویم و قدرت تحلیل و فاصله گرفتن از احساساتمان را از دست می‌دهیم، نوشتن به شیوه‌هایی مانند تداعی آزاد یا تخیل فعال می‌تواند ظرفیتی روانی برای دیدن آنچه در درونمان می‌گذرد ایجاد کند.

این بخش برایم جالب بود، چون تجربه‌ی شخصی من هم تا حدی همین است.

وقتی خشمگین یا مضطربم با نوشتن به افکار تیره و سایه‌های درونم عینیت می‌‌بخشم. چیزی که تا چند دقیقه پیش درون من بود، حالا روی کاغذ قرار گرفته است.
انگار برای لحظه‌ای از خودم فاصله می‌گیرم و به خودم نگاه می‌کنم.

در همان مطلب جمله‌ای هم درباره‌ی این بود که با نوشتن می‌توانیم به بخش‌هایی از خودمان که در لحظه تحملشان دشوار است، از بیرون نگاه کنیم.
برای من این نگاه از بیرون یکی از مهم‌ترین اتفاق‌هایی است که هنگام نوشتن می‌افتد.

جای دیگری از کافکا در باره یادداشت‌نویسی آمده بود که نوشتن چگونه می‌تواند تصور ما از زمان و ماندگاری رنج را تغییر دهد.

این قسمت هم برایم آشنا بود.

افسردگی گاهی دروغ هولناکی به ما می‌گوید: این درد ابدی است.

اما کافی است چند سال بعد به نوشته‌های خودمان برگردیم. می‌بینیم روزهایی بوده که تصور می‌کردیم تحملشان غیرممکن است و حالا از آن روزها عبور کرده‌ایم.

روان ما یک جریان سیال است و آنچه امروز تمام‌نشدنی به نظر می‌رسد ممکن است مدتی بعد فقط بخشی از گذشته‌ی ما باشد.

برای همین دفترچه‌ی یادداشت فقط محل ثبت روزها نیست بلکه می‌تواند روزمه‌ای از بقا و استقامت ما هم باشد.

گاهی نوشته‌های قدیمی‌مان را که می‌خوانیم، باورمان نمی‌شود چگونه آن روزها را تاب آورده‌ایم.

شاید یکی از دلایلی که هنوز بعد از نزدیک دو سال به آزادنوشتن ادامه می‌دهم همین باشد.

گاهی برای نوشتنِ یک متن خوب نمی‌نویسم.
فقط می‌نویسم تا چیزی که درونم سنگینی می‌کند، روی کاغذ جایی برای نشستن پیدا کند.

#روزنگاه

✍زری قوام