میمِ ثاٰنی؛

اومدی ‌و نشَستی وسطِ خواٰبم، سجاده‌ فیروزه‌ت رو پهن کردی تو اتاقِ من. امّا اِقامه نبستی. هنوز وسطِ گریه‌هات بودی و از خاطرِت رفته بود که مرد مویه نمی‌کنه. مرغِ سَحر پس‌زمینه‌ی اشکات میخوند و هواٰ ارغوانی بود. گُفتم:«اگه برا خاطرِ منه، بدون که هنوزْ سنگ به سنگ و درخت به درخت دنباٰلت میگردم.» گفتی:«از سَرمه! زِق زِق میکنه. وسطِ مُخچه‌م سوز میزنه. تو یه بند داری تو سرم برام میرقصی و آذری میخونی! موهاٰت میشن یه دسته پرستوی وحشی. میچَرخی و اونام دورِت پر میزَنن! هِی میبینم تو با موهاٰت کوچ میکنید از من. بعدَم مدلِ کش‌دارِ خودت بلند بلند میخندی و دستم رو میگیری و میکشی و میگی:”دِ پاشو برقص. فکر کن عروسیمونه!”منم یادت میندازَم که:”رقصیدن حالیم نمیشه. تو برقص من سرت شاباٰش بریزم”»

گُفتم:«حالا که دیگه مُردم. مُرده‌ها هم که نمیرقصن.. فقط میخوابن.» پرسیدی:«کِی؟!» گفتم:«فردای رفتنت! حالاٰ ناچاری بیای سرِ قبرم، برا یبارم که شده برقصی تا شادروان شم.» دندونی خَندیدی و فهمیدم هنوز به کارِ غم‌هات میام. اون لاٰماها هنوز گریه‌ت بند نیومده بود که گُفتی:«ولی سُر و مُر و گنده‌ای که. خیال کردم حتی غمت نیست! انگار نه انگار که از پیشِ هم رفتیم.» گفتم:«ما خوابیم دیوونه! تو خواب آدمهاٰ شادن! مُرده‌ها زنده‌ان! یادت رفته؟» عُنق شدی. ابروهات پیچید تو هم و جواب ندادی. هیچ‌وقت خوش نداشتی از مُردن و نبودنم بگم. پاشدی اقامه بستی. پرده از باد جُنبید و عطرِت تو اتاق چرخید. بوی صابون میدادی. بویِ نعنا و اُکالیپتوس. بوی تمیزیِ دوشِ نصفه شبی از فرطِ بیچارگی. دراز کشیدم و سَر گذاشتم رو گلدسته‌های مسجدِ سجاده‌ت تا بتونی عوضِ مُهر، به چشمهاٰی من نگاه کنی و بفهمی که هنوزم نگرانتن. نگاهِت رو گرفتی و پلکهات مچاله شدن و باٰز ابر شدی و گریه کردی… من ولی چشم نبستم. ترسیدم چشمهاٰم رو ببندم و بیدار شم و ببینم تو قبرم و تو برام گُل نیووردی./

میم سادات هاشمی؛
بداٰهه‌ / هذیان‌گویی.